Pastorale** (Rumst)

We waren ooit al eens in de Pastorale geweest, jaren geleden, toen het nog “maar” één ster telde. Het enige wat ons daarvan bijgebleven was, is dat we er met gemengde gevoelens weggegaan waren, alhoewel de precieze reden ons intussen ontsnapt is. Maar omdat dat aantal sterren sedert 2007 al verdubbeld is, en er zelfs ambitie is voor een derde, vonden we dit reden genoeg om er nog eens te passeren. Afgelopen vrijdag was het zover…

2014-01-17 19.17.36

Chef Bart De Pooter heeft het blijkbaar erg voor kunst. Het begint al aan het wegje door de voortuin naar de deur van het gebouw, waar een bronzen zelfbeeld van Jan Fabre je opwacht. Eens je gezeten bent aan tafel, valt een tweede dergelijk beeld ook te ontwaren ergens achterin de tuin. In de hall van het restaurant houden twee koppen van dezelfde kunstenaar je gezelschap terwijl men de jassen opbergt. Maar het meest impressionante werk, vormt de grote eetzaal zelf, waar Arne Quinze vrijuit zijn ding mocht doen. Het resulteerde in een van die typische constructies van houten balken, die in een kluwen van ruwe (met hier en daar oranje) exemplaren naar het plafond kruipen aan de rechterkant van de zaal, vervolgens diagonaal dat plafond oversteken, om er dan aan de andere kant van weer naar beneden te druipen. Indrukwekkend! En het is nog niet afgelopen: de witte, naakte muren worden her en der opgesmukt met een aantal videoschermpjes, waarop close-ups van ogen en monden (of zijn het levende wezens die doen alsof ze op een oog of een mond lijken?) je gedurende de ganse avond op een niet-gesynchroniseerde wijze gezelschap houden.

Maar we kwamen toch in de eerste plaats voor het bord, nietwaar! Aandacht dus terug naar de tafel, waar een viertal hapjes van een sublieme smaak en gevarieerde structuur direct de toon zetten. Dit kon niet meer stuk. Veiligheidshalve hadden we op het viergangen “Verlangen” menu gemikt (er is ook nog een achtgangen “Expressie” en een zesgangen “Sensatie” variatie). Achteraf gezien spijtig natuurlijk, maar dit zetten we later wel eens recht. “Verlangen” begon met een gemarineerde goudbrasem begeleid door champignons en kapucijnenwortels, ging over in noordzeekrab in een bouillon van groene thee met rapeletti, wasabi en limoen, om dan te culmineren met gegrilde griet begeleid door een (iets te droog gebakken) Zeeuwse oester, met peterseliewortel, gebrande boter en merg. Het dessert had bloedappelsien als centraal ingrediënt, met daarrond en ertussen Azteeks ijzerkruid en Cuba chocolade uit de Edition Pierre Marcolini. We waren even sprakeloos! Dit was van een niveau, vergelijkbaar met wat Viki Geunes in ’t Zilte** tevoorschijn tovert, en dit zowel visueel als culinair. Van de hapjes tot de zoetigheden na het dessert zaten de smaken zo juist als maar kan, en was de presentatie op het bord vlekkeloos. Even vlekkeloos als de service in een losse, onbevangen sfeer, onzichtbaar maar attent, en strak geregisseerd door gastvrouw Marie-Claire. Het enige waar nog wat aan gewerkt moet worden, zijn de vrij stevige wachttijden tussen de gerechten. Maar niet iedereen wil het even snel laten vooruitgaan. Dus nemen wij ons voor om volgende keer een persoonlijke versnelling hoger aan te vragen. Want die volgende keer, die komt er zeker!

O ja, het prijskaartje, vraagt u? Reken op zo’n 180 EUR per persoon voor al het bovenstaande, inclusief Bollinger champagne als aperitief, gepaste wijnen bij elk gerecht (inclusief een gelukkig niet al te zoete Rivesaltes bij de bloedappelsien) en een fles water. Redelijk, als we de kwaliteit van de keuken en de kunstzinnigheid van de entourage in rekening brengen. Die verstrengelt zich overigens ook met je rekening, die je aangeboden krijgt in een chique pochette, waarin een drietal foto’s (formaat 15 op 21) – een stukje Quinze, een beeld uit de kunstvideo aan de muren en een blik op een al even kunstzinnig gerecht van Chef De Pooter – als een blijvende herinnering aan dit gastronomisch hoogtepunt mee naar huis kunnen genomen worden. We zullen ze koesteren…

2014-01-17 21.56.19 2014-01-17 21.19.52 2014-01-17 19.48.48

===============================

Wat anderen vinden van de Pastorale?

GingersOnFood

sternefresser.de

Coolinary.be

Belgian Taste Buds

wbpstars.com

CenC Culinair

Hot Cuisine de Pierre

Lacquemant

restaurantrecensiesvancarla

De Morgen (Al Dente)

La cuisine à quatre mains

Les carnets de François Audouze

Effilee

La cuisine de Françoise

Paperblog

Advertenties

Piccolo Lago** (Verbania)

Akkoord, als je naar je tafel aan het raam begeleid wordt, en de avondlijke pracht van het Lago Mergozzo (een klein – vandaar de naam van restaurant Piccolo Lago – broertje van de Italiaanse Lago Maggiore ter hoogte van Verbania) spat in je gezicht, dan ben je onder de indruk. De eerste minuten was het onwezenlijk stil aan tafel, terwijl iedereen zat te genieten van het fenomenale zicht over het meer dat letterlijk onderaan het venster begint, tot de zo goed als onontgonnen bergruggen aan de overkant. Er is geen enkele hindernis die een deel van dit zicht voor zich opeist: het is water voor je, en links en rechts van je.

Piccolo Lago 01Piccolo Lago 02

Maar je kent een restaurant geen twee sterren toe, louter en alleen op basis van het zicht in de eetzaal. Althans dat hoopten we. Na afloop was de ontgoocheling des te groter. De keuken van chef Marco Sacco is er hoogstens eentje waard, vrezen we. Het begon al met de – amper – twee amuses, gevolgd door een enigszins verwachtingen opwekkende eerste voorgerecht rond forel uit het meertje. Daarna kwam een assortiment minder gekende lokale visjes, die niet alleen minuscuul oogden: ze smaakten ook minuscuul. Het enige vermaak vormden de aangeboden eetstokjes en de twee soorten begeleidend grofzout.

Piccolo Lago 05Piccolo Lago 06

Vervolgens kwamen een prutje met inktvisinkt gekleurde boontjes waar enkele neutraal smakende groentjes aan toegevoegd waren, en een vrij smaakloze risotto het feestje verder vergallen. Meer dan wat inspiratieloos moleculair gedoe kunnen we dit niet noemen…

Piccolo Lago 07 Piccolo Lago 08

En het dieptepunt moest nog komen: het hoofdgerecht bleek een stoompotje lokale vissen en groenten te zijn. Op het eerste zicht een gerecht met voldoende potentieel om een smaakbom op te leveren. Maar hier eerder een totale afgang: de veel te droge ingrediënten hadden alle smaak verloren (als ze die al ooit gehad hadden). En de toegevoegde waarde van een Chef was nergens te bespeuren. We raakten die stoomrommel amper aan. Gelukkig kon het deksel een en ander verdoezelen, zodat we verder van het zicht konden genieten…

Piccolo Lago 09 Piccolo Lago 10

De presentatie is okay. De heerlijke mand halfwarme broodkeuzes steelt ook de show. En gelukkig valt de prijs nog relatief mee: we betaalden 400 EUR voor het “From the water” vijfgangenmenu voor drie personen: drie maal 100 EUR voor het eten, en tweemaal 50 EUR voor begeleidende wijnen. In dat laatste geval werd niets extra’s aangerekend voor de aperitieven (een spontaan aangeboden én tweemaal bijgevulde Italiaanse Spumante) en de drie flessen van dat heerlijk sprankelend bronwater waar de Italianen zo’n meester in zijn.

Maar die enkele pluspuntjes hebben te weinig gewicht om de tegenvallende (wat zeg ik? compleet ontbrekende) smaken en onbetekenende vissoorten in de gerechten te verdoezelen. Hopelijk kwamen we de Chef op een slechte dag tegen, en heeft die meer in zijn mouw steken om een paar sterren waard te zijn. Zelfs al zouden we ooit nog eens in de buurt van de Lago Maggiore vertoeven, naar de Piccolo Lago keren we in elk geval niet meer terug, vrees ik…

==================================

Wat anderen vinden van de Piccolo Lago?

Ultimate Italy

Andy Hayler’s Restaurant Guide

ViaggiatoreGourmet alias Altissimo Ceto! 😉

Italia a Tavola.net

Rockers Go To Restaurant

Ricette e racconti di Gula d’la Majun

Phaidon

Inter Scaldes** (Kruiningen)

Op de smalle landstrook tussen Oost- en Westerschelde, die de Antwerpse regio verbindt met Walcheren, vind je Kruiningen. Meer dan een afrit langs de A58 autosnelweg is het niet: enkele wijken rond een kerk, enkele winkels, een handvol bedrijven, velden en landerijen zover het oog reikt, en… een tweesterrenrestaurant-annex-hotel, Inter Scaldes. Letterlijk betekent het “Tussen de Scheldes”. Commentaar overbodig…

We gingen er half november vorig jaar met wilde verwachtingen op weekend: chef Jannis Brevet werd immers her en der aangestipt als kanshebber voor een derde ster in de komende nieuwe Nederlandse Michelinlichting. Uiteindelijk werd het niks, het bleef bij twee. En dat is ook zo ongeveer wat de keuken aldaar waard is.

Wij probeerden het zesgangenmenu, en over alle gerechten heen kregen we nooit echt een negatief gevoel. Maar we misten vaak de smaakcontrasten, zeker aan de zure en bittere kanten van het smaakspectrum. Dit kwam het meest tot uiting in de plakjes Sint-Jakobsschelp en de oester in het groen. Het laatste aperitiefhapje daarentegen toonde het potentieel dat de Chef in zich heeft: de “Caprese 2012” (één van zijn signatuurgerechten overigens), een klare tomatengelei bovenaan besprenkeld met kleurrijke druppels afgeleid van tomaat, mozzarellaroom en basilicum, en geserveerd op een omgekeerde kegelconstructie. Het leek alsof je van een omgekeerd bord aan het eten was. Ook het dessert vormde een culinaire explosie: een ananasschijf, geroosterd/gerookt op een mengsel van zeezout en sandelhout. Het gaf je de illusie net uit een rokerige sauna te komen. En wat een smaak! Bovendien kreeg je er een uitstekend passend glas sorbet bij, gemaakt op basis van champagne en… curry, en een vers krakend gebakje van parelgort. Ook het malse en prachtig licht gebakken plakje duif als hoofdgerecht, begeleid door een uitgebalanceerde verzameling jonge worteltjes, peterselie, gember en limoen, mocht er best wezen.

De service bleef de hele avond door op een niveau dat de pure perfectie benaderde, en de sommelier ging bij zijn uitleg van elke wijn heel wat verder dan de traditionele opsomming van druivensoort en afkomst: hij wist je zelfs details te vertellen over hoe en in welke vaten de wijn gerijpt werd en welke invloed de heersende winden over de wijngaard konden hebben op de wijnsmaak! Hij leidde ons in ieder geval op een interessante reis doorheen Luxemburg (met een fantastische Auxerrois), Duitsland (helaas wat aan de “moelleux” kant – il faut l’aimer!), Frankrijk en Chili.

Een welverdiende pluim verdient het ontbijt in het Manoir Inter Scaldes, één van de beste dat wij ooit meemaakten, met een (aan tafel bediende) stroom lekkernijen waar maar geen einde aan leek te komen. Een aanrader!

We gaan zeker nog terugkeren naar de eettempel van chef Brevet, en dan hopen we iets meer tegenstelling in de smaken te zullen aantreffen. Tot dan weten we ook dat er beter in de buurt te vinden is. Maar daarover binnenkort meer, als we (hopelijk) bevestiging zullen gekregen hebben.

UPDATE:

Het bevestigingsbezoek is er – een jaar later – dan toch van gekomen. Long story short: tot aan de warme keuken ging alles perfect. Mooie composities, de smaken zaten prima, gerechten waar duidelijk werk en vakmanschap achter stak. Maar dan plotseling een eerste lange wachttijd: een uur zonder nieuws, met lege glazen voor zich. Enkel water en brood werd bij geserveerd. We zaten dus – letterlijk – op water en brood! Onvergeeflijk op dit niveau! En na de warme gerechten werd dit nog eens overgedaan voor het dessert: alweer een drie kwartier zonder activiteit in de zaal.

Kortom, Inter Scaldes laten wij voortaan links liggen. Spijtig, maar “verdiend”…

===============================

Wat anderen vinden van Inter Scaldes?

ElizabethOnFood

wbpstars.com

Restaurantrecensies van Carla

Fris Belegen

DegustacionAficionado

Melvin Welters Blog

socialoque

Julius has a smart day

AD.nl

Felixhirsch’s tour de table

De Librije*** (Zwolle)

Het voorbije weekend brachten we door in Zwolle. Librijestad, zeg maar. Een Librije arrangement in Librije’s Hotel, met het achtgangenmenu in restaurant De Librije en een fijnproeversontbijt in Librije’s Zusje**: dat is vijfsterren hotelverwennerij, en samen ook vijf culinaire sterren! Het (voorlopige?) hoogtepunt van onze Sterrenjacht, dus…

Het begon al meteen bij de aankomst in het hotel: onmiddellijk alle zorgen aan de kant en verwend met een glaasje bubbels (twee ook) en een eerste gastronomische kennismaking: een bolletje eendenlever met een rood krokant jasje op een stokje. Een tweede van hetzelfde allooi lag ons op te wachten in de frigo van de kamer: een frisco-achtige creatie van de patisserieafdeling van De Librije op basis van advocaat en een luchtige room- en chocoladevulling.

Hotel, Zusje en het Atelier delen één zelfde gebouw, een oude vrouwengevangenis uit de achttiende eeuw. Voor het befaamde restaurant waar alles mee begon, moet je een paar honderd meter verder zijn. Daar werden we aan de deur ontvangen door Chef Jonnie en gastvrouw Thérèse in eigen persoon. Aan tafel begon het met een warm, zuur aftreksel van rodekoolbladeren, kwestie van de smaakpapillen meteen naar de hoogste versnelling te schakelen. Er kwamen hapjes met heilbot, gastronomische variaties van lokale hapjes gemaakt van kippenvel, gefrituurd vel van de haring, een bouwwerkje op de rug van je hand, ingrediënt per ingrediënt opgebouwd door de ober, en ik vergeet er ongetwijfeld nog een paar. Na een half uur zaten we al uitgeteld en vroegen we ons af wat er ons in ’s hemelsnaam nog kon te wachten staan? Heel wat, zo bleek…

Eerste gerecht was een spiraal van ganzenlever, met een plasje gefermenteerde wortel in het midden en afgewerkt met geitenkaas en een paar magnoliabloemetjes. Subliem! Daarna kwamen een paar plakjes langs één kant gebakken langoustine, afgewerkt met pompoen, spitskool en zwarte kardemom. Geen woorden voor! Vervolgens de warme kabeljauw met hazelnoot en sprot, overgoten met een thee van aardpeer. Heerlijk! De hoofdingrediënten van het vierde gerecht, de hammetjes en de rolmops, kregen we eerst in twee bokalen gepresenteerd, waarin ze hun badje aan het nemen waren, ondermeer in de Arabische kruidenmix baharat. Daarna verdwenen die weer richting keuken om een paar minuten later op ons bord terecht te komen. Een fantastische explosie van smaken! Volgend stuntwerkje: een sneetje melkkoe werd op onze tafel gebakken op 130° hete keien binnen een houtskoolbedding en op een assortiment paddestoeltjes en ander lekkers opgediend, samen met een krachtige rode wijn van eigen makelij (de Boer clan beschikt blijkbaar ook over een lokale wijngaard, zo bleek). Goddelijk lekker! Een blokje reegeit in een zoete donkerbruine saus vormde nummer zes, en dan waren we hoognodig toe aan iets fris. Dat kwam er in de vorm van vlierbessen, wilde munt, hangop en venkel en tenslotte een verrassende Sweet Thai “green curry”. Sprakeloos bleven we achter…

Na een verkwikkend nachtje slaap in een behoorlijk luxueuze Royale Kamer die luisterde naar de naam Daslook (met een behoorlijk intrigerende “zwarte doos” onder de nachttafel, waarover we hier geen verdere commentaar over kwijt willen ;-)), kwamen we ’s morgens in Librije’s Zusje terecht, waar alweer een spervuur van kleine hapjes begon: een soufflé van mango en bananen, een Belleburger (een mini-hamburger genoemd naar dochter Isabelle), een haast onherkenbaar gepocheerd eitje, enzovoort… enzovoort…

We zijn de tel kwijt geraakt, en proberen al lang niet meer de volledigheid van de culinaire inventaris na te streven. Maar dat maakt niks uit: De Librije is wereldtop! Geen minpunten die het vernoemen waard zijn, vijfsterren verwennerij op zowel service- als gastronomisch gebied. Kortom: we dachten hier eerst een “once in a lifetime” belevenis van te zullen maken, maar het wordt eerder een vaste waarde, waar we hopelijk nog vele keren kunnen naar terugkeren. Het is de 250 km autorit méér dan waard.

Jonnie Boer heeft koken tot een ware kunstvorm verheven!

=============================

Wat anderen vinden van De Librije?

ElizabethOnFood

wbpstars.com

CenC Culinair

Wateetons

AFAS Software

Andy Hayler’s restaurant guide

Restaurantrecensies van Carla

sternefresser.de

De Morgen (Al Dente)

Pippens

AstridsTaste

Gaby den Held

pocketfork

Koken.blogo.nl

Civilian

QLI

Eetplezier

Kokend water

Couvert Couvert* (Egenhoven)

Ik maak me de bedenking dat het precies langzaam bergaf gegaan is met de Couvert Couvert, als ik de verslagen van ons klein dozijn bezoeken nog eens doorloop. In den beginne waren we soms euforisch na een passage bij de gebroeders Folmer, die – mede dankzij de inbreng van Woestijnvistycoon Wouter Vandenhaute – hun stek ingepland hebben in het onooglijke Egenhoven bij Heverlee (Leuven).

Aanvankelijk was de uitgebreide serie hapjes met heerlijke smaakvondsten & combinaties nog indrukwekkend. Gaandeweg kalfde die af tot de doorsnee. Aanvankelijk waren we weg van de verrassende, zelfs gedurfde keuzes van de ingrediënten. Gaandeweg kalfde dit af tot een déjà vu van eerder ordinaire dertien-in-een-dozijn varianten. De enige constante was alles wat met gebak en desserts te maken had: van de fantastische keuze aan broodjes (zeewier, algen,…) aan tafel, tot de onnavolgbare desserts, verreweg dé specialiteit van het huis.

Daar stond van bij het begin het spartaanse, ja zelfs ronduit goedkoop ogend interieur tegenover, met harde stoelen die de soms lange zit zeker niet draaglijker hielpen maken. Recent werd het interieur enigszins veranderd, maar met alweer even harde stoelen als resultaat. We herinneren ons passages op een warme zomeravond, waar iedereen verplicht werd om buiten op het terras te eten, te midden van zwermen muggen. In de loop van de avond ontdekten we dan dat er toch één tafel binnen in gebruik was… door een VBO VIP met zijn gezelschap. Eén van de hapjes van onze laatste poging beperkte zich tot een minuscuul sneetje meloen. Niets meer, niets minder! En dat op sterrenniveau…

Nee, voor ons is het afgelopen bij de Couvert Couvert. Er is heel wat beters zowel vlak bij (en wérkelijk vlak bij) in de Arenberg*, als in het centrum (l’Essenciel, Trente) of langs de Ring (Het Land Aan De Overkant) van Leuven.

=====================================

Wat anderen vinden van de Couvert Couvert?

Le Gourmand Belge

Be-Gusto

De Morgen (Al Dente)

Epicurien

La cuisine à quatre mains

Flip’s Fucking Foodblog

Les carnets de François Audouze

On food and travel

gastros on tour

Centpourcent* (Sint-Katelijne-Waver)

We waren benieuwd naar de Centpourcent, na alle goede kritieken die we over chef Axel Colonna-Cesari hadden gehoord en gelezen, met zijn mooie parcours langs de Bruneau**, de Couvert Couvert*, de Folliez* of de Auberge du Pêcheur*, en hun bekroning in 2011 met een eerste ster, nauwelijke tien maanden na hun opening.

Maar, driewerf helaas… Er is nog werk aan de winkel, vooraleer die ster ECHT verdiend kan genoemd worden. Een greep uit onze ervaringen om dit te onderbouwen? Wel, daar gaan we:

  • De champagne werd te warm geserveerd, op het randje van lauw zelfs.
  • De wachttijd tussen de eerste twee hapjes enerzijds en het derde hapje anderzijds was veel te lang, zodat bij dat 3de hapje al de wijn van het 1ste voorgerecht diende geserveerd te worden!
  • Iets fundamenteler en minder occasioneel van aard was dat er te weinig smaakcontrasten in de gerechten aanwezig waren.
  • Het brood op tafel was flauw lichtgrijs en veel te fijn gesneden. Het leek precies van de bakker om de hoek te komen. Helemaal niet passend op dit niveau!
  • De glazen werden aanvankelijk rijkelijk bijgevuld… en dan plotseling niets meer!
  • De kabeljauw oogde, rook & smaakte niet echt kraakvers.

Kortom: dit restaurant zal serieus beter moeten scoren als we het ooit zijn 2de kans gaan willen geven, of het verdwijnt definitief in onze “reservekelder”…

===================================

Wat anderen vinden van de Centpourcent?

Le Gourmand Belge

De Morgen (Al Dente)

Le blog de Gilles Pudlowski

RestoTest

Hostellerie Le Prieuré Saint-Géry* (Solre-Saint-Géry)

Het is een deprimerende weg er naar toe: eerst passeer je Charleroi, met zijn nog duidelijk zichtbare restanten van een roemrijk, maar intussen bouwvallig geworden industrieel verleden. Daarna zak je verder af naar de Franse grens, en zie je de bewoning schaarser en schaarser worden, de velden en het landschap monotoon. Om dan aan het einde van de rit, werkelijk op wandelafstand van onze Zuiderburen, compleet en letterlijk “in the middle of nowhere”, in een onooglijk gehuchtje (een dozijn huizen, de onvermijdelijke kerk en een paar buurtwinkels), waar er in de verre omgeving werkelijk niets te zien of te beleven valt, in de Prieuré Saint-Géry aan te komen.

En toch is het de verplaatsing waard! Chef Vincent Gardinal biedt mooie borden, de juiste smaakcontrasten, eerlijke ingrediënten met soms een verrassing (zwart zout uit Hawaï!) en – vooral – een uitstekende prijs/kwaliteit: voor 120 EUR/persoon krijg je het zesgangenmenu Promenade Gourmande, inclusief de kaasplateau (die ons net iets teveel vulde – volgende keer slaan we die zeker over), een overnachting in één van de zes kamers van het hotelgedeelte, en ontbijt. Voeg daarbij een sommelier met een heel goed gevoel voor passende wijnen, een perfecte service en een gezellige, intimistische eetruimte onder het laag plafond van een oude priorij.

Helaas is nog wel wat werk aan dat ontbijt: zo kregen we geen vers fruitsap (wel een lokaal brouwsel in een flesje) of eieren. Maar wat erger – of toch minstens vreemder – was: het ontbijt diende opgenomen te worden in de muisstille en ongezellige gang voor je kamerdeur! Je ging dus je kamer uit en nam plaats naast de deur, in de hoop dat een ober je dan zou opmerken (wat toch wel enige tijd duurde in ons geval) en bedienen… Bovendien zou een bar (of toch tenminste een minibar op de kamer) erg welgekomen zijn.

Maar het voornaamste is wat op tafel komt, en daar valt weinig op aan te merken. Ons advies is dus: zorg dat je net op tijd voor het diner aankomt in de Prieuré, breng er de nacht door na het menu, en vertrek na het ontbijt terug huiswaarts. Het is de uitstap waard, en voor de prijs hoef je het zeker niet te laten…

======================================

Wat anderen vinden van Le Prieuré Saint-Géry?

Le monde selon Necile

Ardenneweb.eu

Tables et voyages

’t Zilte** (Antwerpen)

We bezochten ’t Zilte van Viki Geunes een eerste maal op zijn oorspronkelijke locatie in Mol, en een tweede maal op de sinds mei 2011 betrokken nieuwe locatie, de negende verdieping van het MAS (het Museum Aan de Stroom) in het Antwerpse Eilandje. En eerlijk gezegd, wat een verbetering! Beeld je in aan een tafel in deze tweesterrenzaak, met een adembenemend zicht op de haven, de dokken en het centrum van Antwerpen… Een betere keuze kon de Chef nooit gemaakt hebben!

IMG002

De keuken van Viki Geunes wordt gekenmerkt door een mengsel van heerlijke ingrediënten met enkele moleculaire toetsen, die echter niet overheersen of de hoofdrol opeisen. Als je het eindelijk aandurft om de visuele compositie in je bord om zeep te helpen met je bestek, dan word je steevast beloond door in de mond ontploffende  smaken. Vaak gaat de Chef daarbij de “surf and turf” toer op, met combinaties van producten van de zee en het land. Er is daarnaast ook een compleet vegetarisch menu, waarvan je zelfs als niet-vegetariër smaakvol kunt genieten.

De dienst in ’t Zilte staat op hetzelfde hoge niveau, ook al durven de wachttijden tussen de gerechten wel eens variëren van bijna te snel (in het begin van de service, laten we stellen rond 20 uur), tot bijna te lang (als het restaurant erg vol begint te lopen – vanaf 21 uur en later). Ook komen de sneden begeleidend brood (die je zonder enige keuze of alternatieven aangeboden worden) nogal taai en hard over. Maar laten deze paar puntjes van detailkritiek je er zeker niet van weerhouden om deze smaaktempel van Viki Geunes, die geen enkel bordje de keuken laat uitgaan zonder er zijn “final touch” aan gegeven te hebben, een welverdiend bezoek te gunnen!

UPDATE

We gingen onlangs nog eens op gastronomisch bezoek bij Viki Geunes, en moeten op basis daarvan onze eerdere beschouwingen lichtjes bijsturen. De wachttijden tussen de gerechten waren meestal erg correct, de bediening vlot, los en gemoedelijk. Er is intussen blijkbaar geëvolueerd naar een aanbod van een aanlokkelijk en gevarieerd assortiment heerlijke broodjes (waar wij helaas teveel van afgebleven waren, in onze “portievrees” van de zevengangenmenu – een vrees die achteraf volkomen onterecht bleek).

De culinaire composities gingen echter iets te fel de vegetarische toer op. Soms moest je het stukje vis of schaaldier echt gaan zoeken tussen de tientallen verschillende groenten op je bord. Bovendien zou het verminderen van het aantal ingrediënten wellicht de smaakbeleving ten goede komen (het “Less is more” adagio van Peter Goossens indachtig). Maar het niveau blijft in ieder geval schipperen tussen de twee en de drie sterren! Het MAS mag blijven duimen…

=============================

Wat anderen vinden van ’t Zilte?

sternefresser.de

ElizabethOnFood

Be-Gusto

avocadovandeduivel

Belgian Taste Buds

CenC Culinair

wbpstars.com

Get into my kitchen!

Simon Says

Zur Post* (Sankt-Vith)

Sankt-Vith ligt in het Duitstalige gedeelte van Wallonië, maar in Zur Post word je ook ontvangen in vlekkeloos Nederlands. Het restaurant-annex-hotel ligt in de hoofdstraat van het landelijke dorpje, geprangd tussen andere winkels en cafés. Er is dus weinig parking voor de deur, maar in de omgeving raak je moeiteloos je wagen kwijt. Voorbij de voordeur kom je in de gezellige bar terecht, waar je desgewenst het aperitief kunt nuttigen.

De hele inrichting is erg sfeervol, met mooie, voldoende ruime kamers, maar vooral een goede prijs/kwaliteit. Bij ons eerste, winters, maar helaas sneeuwvrij bezoek dachten wij gereserveerd te hebben voor het avondeten en de overnachting, maar voor ongeveer hetzelfde bedrag kregen we spontaan een arrangement aangeboden, inclusief het middageten de volgende zondag! En bestond dat laatste nu niet precies uit die gerechten die we de vorige avond wel op de kaart hadden zien staan, maar jammer genoeg toen geen deel uitmaakten van het gastronomische menu. Dus kregen we ongewild bijna de volledige kaart voorgeschoteld!

En de topper zat in die tweede dag: het taartje van zalmsneetjes, met een vulling van kaas, allerlei groenten en kruiden. Een echte smaakbom die de hele terugweg in ons palet bleef hangen! De andere gerechten waren niet van hetzelfde allooi, maar droegen duidelijk dezelfde signatuur: mooie, klassieke ingrediënten (snoekbaars, kreeft, reebok, kalfszwezerik,…), afgewerkt met veel smaak en lokale groenten. Tijdens ons tweede bezoek (op een zonnige herfstdag) lag de lat helaas iets lager, maar een paar terugkerende gerechten maakten veel goed. Chef Eric Pankert laat zich wel niet veel zien, maar stuurt zijn keukenteam in de goede richting. Voor ons een adresje niet om te koesteren, maar toch om te onthouden!

============================

Wat anderen vinden van Zur Post?

Au goût d’Emma

Scharzwaldstube*** (Baiersbronn)

Tijdens de Paasvakantie van 2012 vertoefden we in Traube-Tonbach, zo’n typisch Duits vakantiehotel in het Zwarte Woud. Vreemd genoeg in een onooglijk klein dorpje… dat twee van de (toen) negen Duitse driesterrenrestaurants telde (intussen is daar al een tiende bij gekomen). Eén van die twee vormde één van de drie hotelrestaurants van de Traube, de Schwarzwaldstube van chef Harald Wohlfarht. Een ander, de Kohlerstube, had geen ster, maar scoorde wel een voortreffelijke 16/20 bij Gault-Millau. Er moet dus wel een gezond gastronomisch microklimaat heersen in Baiersbronn?

De Schwarzwaldstube stond op dat moment op plaats 47 van de San Pellegrino wereldlijst, maar ooit was het top tien. Harald Wohlfarht staat dan ook al jaren lang voor een erg klassieke keuken, waarin elke experimentele (zeg maar moleculaire) toets gemeden wordt. Een dergelijke keuken was pakweg twintig, dertig jaar geleden een toonvoorbeeld voor de Michelin- en andere recensenten van deze wereld. Denken we maar aan de inmiddels vergane of toch minstens tanende culinaire pracht van Belgische etablissementen als de Villa Lorraine of de Comme Chez Soi**.

We hielden dus ons hart vast bij het binnengaan van de Stube. Maar een en ander viel reuze mee: geen al te overdadig interieur (we begonnen inmiddels wat te gruwen van het protserige houtsnijwerk van de Traube), voortreffelijke porties (we waren intussen haast misselijk geworden van de walgelijke hoeveelheden – gelukkig goed smakend – voedsel die de chef van de Kohlerstube op uw bord gooide), maar vooral… prachtige smaken! Chef Harald Wohlfarht kent zijn smaken en weet ze te gebruiken, zoveel is zeker! Elk gerecht vormt een explosie van zoet, zuur, bitter en zout, en dat gedurende het volledige zevengangenmenu. Geen ups en downs, maar een constant hoog culinair niveau! Perfectie, zeg maar.

Toch was er ruimte voor verbetering. Twee voorbeelden: zo beschreef de vrouwelijke sommelier (hopelijk in haar enthousiasme) de passende wijnen met wel erg bizarre bewoordingen. Wat moet je bijvoorbeeld denken over een wijn “waarmee je graag naar bed zou willen gaan“? Zou die andere intenties met die fles in bed hebben, zo denk ik dan? Ander voorbeeld: toen we allemaal (met drieën aan tafel!) zonder brood kwamen te zitten, begonnen we het aantal keren te tellen dat een ober onze tafel passeerde zonder te reageren. Dit gebeurde exact 72 keer, vooraleer iemand de lege broodschalen opmerkte en voorstelde om er nieuwe te brengen. Dit is eigenlijk een onvergeeflijke misser op dit niveau…

Los daarvan maakten we ons ook de bedenking dat de Michelinnormen in het buitenland blijkbaar lager liggen dan in België. Bij ons zou de Schwarzwaldstube wellicht eerder in de tweesterrencategorie ondergebracht worden: verdienstelijk, lekker, hier en daar een smaakexplosie, maar geen onvergetelijke indruk. Een omweg waard, maar geen aparte reis, zeg maar. Alleen… de directe omgeving van het Zwarte Woud is prachtig, en er is altijd nog de Bareiss*** aan de andere kant van het dorp om gastronomisch te verkennen. Zouden we toch nog eens teruggaan?

=======================================

Wat anderen vinden van de Schwarzwaldstube?

wbpstars.com

sternefresser.de

budi’s foodblog

restaurant-news.de

Dining Without Borders

Gemüt.com

genussgenie.de

Küchenreise

QLI

Meine Restaurantbesuche

Back Road Journal

Andy Hayler’s Restaurant Guide

Weine & Feinkost Unterwegs Christian Fenske

drink this

3d-meier.de

The New York Times

Food Vagabond