In De Wulf* (Dranouter)

Een vijftal keer al probeerden we In De Wulf uit, netjes gespreid over de voorbije vijf jaren. En werden we aanvankelijk lyrischer en lyrischer bij elk bezoek aan deze Vlaamse Noma (hij kon van ons niet snel genoeg een tweede ster toegewezen krijgen), gaandeweg sloop toch enige scepsis in onze culinaire ervaring daar in het verre Heuvelland, zeg maar “in the middle of nowhere”. De experimenten van Flemish Foodie Kobe Desramaults met natuurlijk gegaarde, in hooi gebakken, gefermenteerde en andere dito technieken werden steeds een verder-van-ons-bed-show. Toegegeven, er zaten vaak sprankelende creaties tussen, verrassende combinaties (de kreeft met karnemelkstampers blijft een klassieker!), bucolische, vaak louter vegetarische composities, en altijd met ingrediënten uit de onmiddellijke nabijheid (of toch uit niet zo veraf gelegen streken, zoals de schaaldieren uit Cap Gris Nez). Ook de gaandeweg gegroeide, goede gewoonte om elke chef en sous-chef om beurten persoonlijk zijn gerecht te komen serveren aan de tafels en dus met alle kennis van zaken toe te lichten aan de gasten (al gebeurde dit soms in nauwelijks verstaanbaar IJslands Engels van een chef-stagiair), verdient alle lof. Maar de halfgare fazant, die we bovendien nog met onze vingers dienden te eten, of de binnenin nog koude rauwe vis van ons laatste bezoek luidden een kentering in.

Komen daar nog bij: de afgelegen ligging (het is een heel avontuur om in avondlijke omstandigheden langs onverlichte, heuvelende landweggetjes waar maar één wagen kan passeren, tot In De Wulf te raken) en de spartaanse overnachtingsmogelijkheden (we hebben minder en minder begrip voor het ontbreken van een televisie of zelfs een radio op de kamers). Deze laatste worden nog enigszins gemilderd door het schitterende ontbijt met vleessoorten die vers van bij de lokale veeboer lijken te komen, en een soort boerenbrood dat je haast nergens meer aantreft in het verstedelijkte binnenland.

Kortom, we gaan wat op de rem staan. We zullen zeker nog langsgaan In De Wulf, maar met mate, en in de hoop dat Kobe wat terugkeert naar meer traditionele, klassieker opgebouwde gerechten. De lokale ingrediënten mogen er best bij blijven. Maar het extremisme van een Redzepi, die zelfs olijfoliën afwijst wegens te weinig lokaal, kunnen we best missen in Dranouter. Uiteindelijk moet een Flemish Foodie in de eerste plaats Flemish blijven, en dat houdt toch enige verbondenheid met onze Bourgondische roots in!

UPDATE
=======

Op 11 december 2016 viel het doek over In De Wulf. Chef Kobe ging andere horizonten opzoeken in het Gentse, en het pand kwam te koop te staan. Een stukje Vlaamse topgastronomie behoorde definitief tot het verleden…

==============================

Wat anderen vinden van In De Wulf?

ElizabethOnFood

wbpstars.com

Be-Gusto

Hot Cuisine de Pierre

illyvanilly

Coolinary.be

Belgian Taste Buds

gourmet traveller

St Etienne’s World

elidisc

Very Good Food

Advertenties

4 thoughts on “In De Wulf* (Dranouter)

  1. Pingback: Hof van Cleve*** (Kruishoutem) | Sterrenjacht

  2. Pingback: L’Air du Temps** (Liernu) | Sterrenjacht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s