L’Arnsbourg*** (Baerenthal)

Het is onwaarschijnlijk hoe gastronomische pareltjes soms wegkruipen “in the middle of nowhere”! L’Arnsbourg in het noorden van de Franse Alsace is daar een typische illustratie van. Lang nadat je het laatste dorpje (dat bovendien al van het onooglijke type was) gepasseerd bent, en langs een smal wegje (ayay, als er maar geen tegenliggers komen!) door de bossen en heuvels verder rijdt, in de stellige overtuiging dat die weg plotseling gaat doodlopen in een ondoordringbaar doolhof van bomen, bots je op het rijk van topchef Jean-Georges Klein: aan de rechterkant het roze gebouw van driesterrenrestaurant L’Arnsbourg, en op de heuvelhelling aan de linkerkant het vijfsterrenhotel Hôtel K, netjes weggestopt tussen het groen.

Beide zijn meer dan de moeite waard! Het hotel is een rustgevende oase van luxe en design, met een opvallende B&O installatie in de lounge, een sauna op de kamer en een ruim terras met een adembenemend zicht op een fijn stukje Elzas. Je krijgt na inchecken al onmiddellijk de kans om met een aangeboden glaasje champagne te genieten van al dat moois. Bovendien hadden wij het geluk daar een (in die streek nogal schaars) lentezonnetje en een fijne 22°C bij te krijgen. Kortom, het kon al amper meer stuk. En dan moest het fijnste nog beginnen…

In het restaurant kregen we een tafeltje aan het venster met – alweer – een prachtig zicht op de omringende heuvels en weiden, vlak boven een sprankelend bergriviertje, waar je de forellen zo zag in dartelen en springen. De zon was net begonnen aan haar ondergang, waardoor haar stralen doorheen de bomen een extra lichtballet in gang trokken. Intussen waren de amuses al aan het komen, en stelden we meteen vast dat het goed zou komen. Lichtzure toetsen met hier en daar een smaakvoltreffer (een sorbet van tequila!), en telkens zorg voor structuur en beet. In het totaal zijn er zo wel zeven de revue gepasseerd, afgerond met een altijd sublieme oester in een speciaal sopje, vooraleer het eerste voorgerecht van het Menu Saveur zich aandiende: gemarineerde lisette (een klein, jong makreeltje), gegaard in citrussap en vergezeld van een (ik geef toe, iets te talrijke) verzameling groentjes, zalfjes, moleculaire constructies,… Eerlijk: met een dergelijk visje is beter mogelijk. Ons enthousiasme liep iets terug. Het werd dus bang afwachten naar het volgende gerecht, gebakken kabeljauwrug met pompelmoes en picholine olijfjes in een vinaigrette van vlierbloem (fleur de sureau). Maar geen nood, hoor: hier kwam de mokerhamer. Het werd enkele minuten stil aan tafel, en met spijt in het hart slikten we het laatste hapje door. Dit was topklasse! En dan moest de derde starter nog komen: een ijskoude crème van foie gras, afgetopt met rood sausje van hibiscus en een sorbet van groene appel. Heerlijk!

Maar we hadden vooral uitgekeken naar het hoofdgerecht: een net nog rood gebakken duivenborstje met een geconfijte Aloë Vera, een sausje op basis van de gereduceerde kookjus en enkele varianten van rode biet (die rode biet vormde zowat een fijne “fil rouge” doorheen het menu). Daarbij een kopje hemelse puree en alvast een extra portie saus (wat uiteraard méér dan nodig was), en we waren definitief platgewalst. Chef Klein is een meester-tovenaar in de culinaire hemel! En het was nog niet afgelopen: net als de onaangekondigde oester in het begin van de avond, kregen we nog een verrassing vóór de desserts, een cappuccino van aardappel en truffel, een signatuurgerecht van de Chef. Een fantastisch zachte en romige afdronk, met de truffelschilfertjes die hun typische smaak daar doorheen lieten komen. Top, zoals ook het dessertbord, dat aan de ene kant een paar variaties op basis van pompelmoes presenteerde, en aan de andere kant creaties uitgaande van exotische vruchten. En het weinige wachten op de rekening werd opgevrolijkt met allerlei krokante zoetigheden, die we wijselijk geen schijn van kans gaven.

Het moge duidelijk zijn: dit is een keuken die zijn drie sterren meer dan waard is. Niet al teveel stuntwerk à la Librije*** of Oud Sluis***, geen roekeloos geëxperimenteer met lage gaartemperaturen of gistingen allerhande à la Noma** of In De Wulf*, maar een degelijke topkeuken met alle respect voor de klassiekers. Enige schaduwkantje was het ontbreken van een aangepaste wijnformule en de méér dan stevige flesprijzen op de daardoor onvermijdelijk geworden wijnkaart – vlotjes van 100 tot … euro, met slechts enkele uitzonderingen van 60 of 80 euro. Gelukkig vonden we in die laatste categorie nog een (overigens uitstekende) witte Vacqueyras en een kleine, dieprode Châteauneuf-du-Pâpe voor bij het duifje.

Maar los daarvan, “we’ll be back”!

UPDATE
=======

In de 2015 gids van Michelin heeft l’Arnsbourg in één klap alle drie zijn sterren dienen in te leveren! Een en ander heeft te maken met de wissel aan het fornuis: Philippe Labbé (ex-L’Abeille in Parijs) nam de chefstatus over van Jean-Georges Klein, die het in december 2014 voor bekeken hield. Met een diepe sterrenval tot gevolg, blijkbaar…

UPDATE 2
========

In de 2017 gids werd één van de verloren sterren opnieuw gerecupereerd!

===============================

Wat anderen vinden van L’Arnsbourg?

ElizabethOnFood

wbpstars.com

Le blog de Gilles Pudlowski

Luxeat

the persistent palate

assiettes gourmandes

sternefresser.de

QLI

purefood

lizziee @ eGullet Forums

Andy Hayler’s restaurant guide

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s