Savelberg* (Voorburg)

Een zomers weekend kondigde zich aan. Een ideale gelegenheid om eens uit te gaan waaien langs de dijk van Scheveningen en ’s avonds Hotel-restaurant Savelberg aan te doen in het nabij gelegen Voorburg, een voorstad van Den Haag. Dit etablissement is gevestigd in wat eens een somptueuze patriciërswoning van een rijke politieker uit 1751 was, midden in een groene oase van rust, afgeboord door de Vliet, een vaarwater tussen Leiden en Delft, en een groene plas vol zwemmend en paddelend wildleven. Later werd het een school, vóór chef Henk Savelberg er in 1995 zijn oog liet op vallen, en besloot om nog maar eens (na drie voorgaande gelukte pogingen in drie verschillende restaurants) voor die gegeerde Michelinster te gaan, deze keer onder eigen naam. En met succes!

Wij boekten een “Culinair genieten” arrangement: een nacht in een prachtige kamer met een enorm terras dat een mooi zicht biedt op de tuin en de waterpartijen er rond, en met als apotheose ’s avonds het zeven gangen Menu Gourmet. Dit werd bereid onder de supervisie van chef Gijs Verbeek, want de grote baas was in het buitenland. Maar geen nood hoor, de twee zijn elkaars gastronomisch spiegelbeeld.

IMG_0164 IMG_0163

Het menu begon op het terras dat nog in een warm avondzonnetje baadde. In de loop van die avond zou het toch verhuizen naar binnen worden, ondanks de krachtige gasbranders die er maar niet in slaagden om de nazomerse avondkoelte van ons weg te houden.

De eerste hapjes gingen nogal nietszeggend aan ons voorbij, en even leek het alsof we op weg waren naar een culinaire vergissing. Maar de vierde amuse, een creatie van mossels met garnaaltjes begeleid door een schuimende mousse op basis van het mosselvocht met de allures van een heuse bisque, deden onze smaakpapillen een eerste maal in overdrive gaan. Het eerste voorgerecht, gebakken langoustines met knapperige zomersalade en langoustineroom in een dressing van yuzu en honing, was een heerlijke combinatie van smaken en texturen, en bevestigde onze zo net gewekte interesse: we zaten bij een topper!

Het tweede voorgerecht gaf al meteen een uppercut: een cocktail van een in stukjes geserveerde Gillardeau oester (zodat je die niet – zoals elders gebruikelijk – in één keer in je mond kreeg, en daardoor maar één keer van die unieke zilte smaak kon genieten) in een crème fraîche van pomello en een mélange van zeezout en chilipeper. We waren er even stil van…

IMG_0153

Het laatste koude voorgerecht was een schuimige gazpacho met enkele schilfers oude geitenkaas, tomatenijs en zoetzure komkommer. Alweer een voltreffer om in alle stilte zo lang mogelijk van na te genieten. We waren overtuigd van de Michelinster. Hier zit zelfs potentieel voor een tweede in!

IMG_0156

We waren nu aan een warme afsluiter van de voorgerechten toe: gebakken tarbot op een risotto van artisjok en hazelnoot, spinazie en een hollandaisesaus. Hoeft het gezegd dat de meeste groenten en kruiden zo uit het tuintje van het restaurant kwamen, dat naast het terras ingericht was? Enkele kweekpotten hadden zelfs hun weg gevonden naar het verdiep naast ons terras, waar de koks van het team er via de noodladder hun voorraad kwamen afsnijden of plukken.

IMG_0157

Hoofdgerecht was gebakken reerugfilet met cantharellen, puree van jonge wortel en sinaasappel, een vijgencompote en de jus van de ree verrijkt met staartpepers. Het gietpannetje met de jus bleef netjes op tafel achter, waardoor iedereen zich naar believen kon bedienen van een extra portie. Toch was dit het minst geslaagde van de zeven gangen: door het ontbreken van extreme smaakcontrasten of andere unieke toetsen kreeg het eerder een etiket van “noodzakelijk kwaad”. Een etiket dat een hoofdgerecht nogal vaak opgeplakt krijgt in dergelijke omgevingen. Waarom serveren chefs niet simpelweg een aantal voorgerechten op rij, gevolgd door de desserten?

IMG_0158

Na de selectie kazen van de Lindenhoff uit Baambrugge, en een onverwacht tussendessertje van verfrissende granité, waren we aan het hoofddessert toe: frisse bereidingen van zure citrusvruchten zoals yuzu, citroen en bergamot. Toegegeven: dit was gedurfd, en je moest ervoor open staan. Zelfs sommelier Johan Spin gaf toe dat hij lang had moeten zoeken naar een begeleidende wijn, en zelfs uiteindelijk voor een ijskoud glaasje limoncello geopteerd had. Een terechte keuze, overigens!

IMG_0160 IMG_0161

Restaurant Savelberg is meer dan een bezoek waard. Er is voldoende te doen in de buurt om er ineens een weekendje uit van te maken: uitwaaien aan zee in Scheveningen, winkelen in Den Haag, of slenteren door de gezellige dorpskern van Voorburg. Maar de voornaamste troef is toch wel wat de chef op uw bord tovert. Bovendien is de wijnkaart dermate indrukwekkend dat wij voor een arrangement gingen. De wijnkeuze van de sommelier bevestigde ons in deze keuze! De service is voorbeeldig en joviaal: probleemloos werden mooi ogende en perfect smakende alternatieven bij elkaar getoverd voor een paar ingrediënten waar onze jongste zoon enige moeite mee zou hebben. En tenslotte is het vlot bereikbaar, op een steenworp van de autosnelweg en nog geen 90 km over de Belgische grens. Voor ons is het duidelijk: ons zien ze hier zeker nog terug!

UPDATE

Intussen (2015) is de Savelberg gesloten, en dus a fortiori zijn ster kwijt. Van dat terugzien gaan we dus noodzakelijkerwijs moeten… afzien.

======================================

Wat anderen vinden van restaurant Savelberg?

Restaurantrecensies van Carla

De Smaakboutique Blog

TruffleRose 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s