Gourmetrestaurant Lerbach** (Bergisch-Gladbach)

Een quizvraag voor gevorderde foodies: wat hadden zo’n paar jaar geleden de twee Duitse stadjes Baiersbronn en Bergisch-Gladbach met elkaar gemeen? Antwoord: ze hadden elk twee driesterrenrestaurants! Je leest het goed: niet één, maar TWEE! Het betrof de Schwarzwaldstube*** en de Bareiss*** in het eerste, en de Vendôme en het Gourmetrestaurant Lerbach** in het tweede. Intussen is daar enige verandering in gekomen: wegens een wisseling van chefs verloor laatstgenoemde er eentje. Maar dat laat chef Nils Henkel niet aan zijn hart komen. Verwoed is hij op jacht om terug op het oude topniveau te raken.

Maar een *** en een ** op minder dan anderhalve kilometer van elkaar is ook voldoende reden om er eens op gastronomische verkenning te gaan, zo vonden wij. En dus ging het richting Keulen, want Bergisch-Gladbach ligt zo’n 20km voorbij die monsterstad, gelukkig net voldoende er voorbij om de vervuilende industrie van het Rühr-gebied achter zich te kunnen laten, en terug tussen bossen en heuvels te kunnen toeven.

Gourmetrestaurant Lerbach is één van de twee restaurants van het Schlosshotel Lerbach, een onderdeel van de Althoff keten, die één constante kent: alle hotels ervan hebben minstens één culinaire ster onder hun dak. In dit geval dus zelfs twee.

image

De menukaart van het Menü Degustation stond bij het binnenkomen in het restaurant al op ons te wachten op onze tafel. In Duitsland heb je meestal maar keuze uit twee talen: Duits (uiteraard) en Engels. Ook in de gastronomische (toch vaak overwegend Franstalige) wereld. Het wordt dus wat gokken en raden naar de ingrediënten, maar we krijgen toch een behoorlijk volledig beeld.

Het viertal amuse-bouches zijn lekker, maar zonder meer. Ze laten geen onvergetelijke indruk na, ze geven je smaakpapillen niet het broodnodige oplawaai van zuren, die je voor een dergelijk menu wel zou kunnen gebruiken. Maar goed, we kwamen al erger tegen. Als eerste starter waren we dan aan de krab toe, vergezeld van groene paprika, amandelcouscous en sultanarozijnen. Alweer mooie smaken en een perfecte bordschikking, maar geen hoogvlieger. We begonnen ons een beetje zorgen te maken. Ook omdat het aangepaste wijnassortiment dat we (na het vruchteloos doornemen van wat wellicht een van de dikste en indrukwekkendste wijnboeken ooit geweest is, die ik ooit door een sommelier in handen gestopt kreeg) ontgoochelde, niet zozeer door de keuzes (de meeste Duitse wijnen zijn eerder nobele onbekenden voor ons), maar door de minuscule porties, die bovendien zo goed als nooit bijgeschonken zouden worden. En dat voor een extra prijs van 90 EUR per persoon! Een tip: pik liever twee volwaardige flessen uit het enorme aanbod in het wijnboek.

Het tweede voorgerecht zette ons echter plotseling terug op tweesterrenniveau, zelfs nog ietsje hoger: een stukje perfect gebakken zwarte kabeljauw (voor alle duidelijkheid: dit laatste adjectief sloeg op de vis, niet de bakwijze!) met artisjok, peterselie, citroen en een tapenade van kappertjes werd overgoten door een donker sausje dat je culinair haast in een trance bracht. Dit was topklasse! Dit was spijtig voor de mild gerookte bronforel (“Bachsaibling”) begeleid door witte truffel en melk van de raapkern, die daarop volgde. Dit gerechtje had ongetwijfeld zijn eigen verdienste, maar je zat nog teveel na te genieten van zijn voorganger om dat naar waarde te kunnen appreciëren.

Als overgang naar het hoofdgerecht kwam vervolgens een stukje “sot l’y laisse” (geef toe, de vertaling “hoenderhaas” doet dat vaak over het hoofd geziene malse rugfiletje van de kippenkarkas helemaal geen recht aan, hee) in een wat oosterse context. Maar ook dit bleef niet lang in ons smaakgeheugen gegrift. Idem voor de hertenrug uit het Münsterland met een jus op basis van laurier, wat spruitjes en gekonfijte kweepeer, die het geheel afsloot. Het dessert was er eentje op basis van rode Williamspeer met mout, gerst en een karamelijs let Muscovado suiker. Eveneens lekker, maar meer niet. En daar konden de enkele snoepjes en het potje mascarpone met pistachenoten niet veel meer aan veranderen.

Nee, samengevat zouden we het Gourmetrestaurant Lerbach eerder (nog) een ster afnemen dan er ooit weer een derde aan toekennen. Dit is weliswaar een mooie, lekkere keuken, maar met te weinig smaakcontrasten en onvoldoende culinaire hoogtepunten om twee sterren waard te zijn. Baiersbronn mag zich nog zeker enkele jaren zorgeloos als enige dorpje in Europa wentelen in zijn “double-triple” statuut.

UPDATE
=========

In de loop van 2014 sloot het restaurant zijn deuren voor een grondige vernieuwing. Daarbij ging de Chef andere uitdagingen opzoeken, zodat de twee sterren verloren gegaan zijn. Het is nu wachten op waar hij ook moge opnieuw opduiken…

============================================

Wat anderen vinden van Gourmetrestaurant Lerbach?

ElizabethOnFood

wbpstars.com

sternefresser.de

NiEDblog

Don’t Mind If I Do

Advertenties

One thought on “Gourmetrestaurant Lerbach** (Bergisch-Gladbach)

  1. Pingback: Vendôme*** (Bergisch Gladbach) | Sterrenjacht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s