Vendôme*** (Bergisch-Gladbach)

Als je voor een “Gourmet Dreams” arrangement gaat in het Schlosshotel Lerbach of in het Schlosshotel Bernsberg, beide in het ten oosten van Keulen gelegen Bergisch-Gladbach, dan kun je je in twee dagen eerst gastronomisch laten verwennen in het tweesterren Gourmetrestaurant Lerbach**, en vervolgens de absolute culinaire hemel beleven in het driesterren Restaurant Vendôme van chef Joachim Wissler. Dit etablissement staat zowaar nummer 10 in de San Pellegrino Top 50 lijst van beste restaurants ter wereld. Dus weliswaar onderaan, maar toch nog op de eerste pagina van deze indrukwekkende hitparade. En gezien de hoogste laddersport die wij in deze lijst ooit bereikt hadden, nummer 57 was, keken wij dus extra uit naar onze passage bij deze Duitse topper!

Schlosshotel Bernsberg lijkt een soort Pruisisch praalpaleis te zijn, of toch ooit geweest te zijn. Van aan de hoofdingang en receptie tot aan de ingang van de Vendôme moet het zowat tien minuten stappen zijn doorheen eindeloze gangen, trappen af, trappen op. Uiteindelijk kwamen we terecht in een (helaas té) weinig verlichte dubbelzaal, waar toch flink wat ruimte is voor couverts. Wij telden minstens een twintigtal tafels waar best vier personen zonder claustrofobie of vrees voor privacyverlies kunnen aan tafelen. En dat is dan nog zonder de aparte “privé” eetkamer, die we aan de ingang voorbij liepen, gemonsterd te kunnen hebben. Gelukkig stelde een blik in de keuken, die je langs een groot raam voorbij loopt op weg naar je tafel, ons onmiddellijk gerust: chef Wissler weet zich te omringen door een voldoende indrukwekkend bataljon medewerkers om dit aantal couverts moeiteloos aan te kunnen. En dat bleek ook in het vervolg van de avond, toen de culinaire symfonie zich in gang schoot en ons binnen de kortste keren – figuurlijk – van onze stoel blies.

Aan de reeks amuse-bouches kwam geen einde. We telden er minstens zes of zeven. Het zouden er zelfs acht kunnen geweest zijn. Daarbij bleven ons vooral de twee kunststukjes bij, waarbij respectievelijk een stukje vis (makreel) of schaaldier (langoustine) geserveerd werden onder een stolpje, dat pas op het laatste ogenblik opgelicht werd. Het bleek de rook van dennenhout (?) gevangen gehouden te hebben, en zorgde er op die manier voor dat dit aroma zich niet alleen nestelde in je neusgewelven en gehemelte, maar er ook tijdens en zelfs na het nuttigen van het hapje aanwezig bleef. Fenomenaal! We wisten direct op welk niveau we hier terecht gekomen waren…

Het eigenlijke zesgangenmenu startte met horsmakreel en een apart bolletje met daarin een “pickles” van limoen, een crème van sardienen en wat Colatura di Alici. Voor wie het intrigeert (ons dus ook): dit laatste is vocht van lekkende ansjovissen, die gedurende 5 maanden in vaten onder het zout bewaard worden ergens aan de Amalfitaanse kust. Een hemelse smaakmaker!

Daarna kwam hét signatuurgerecht van de Chef: ravioli met mascarpone en zomertruffel. Het klinkt bijna banaal als je het zo leest, maar in werkelijkheid moet dit zowat de grootste smaakbom geweest zijn, die wij ooit te verwerken kregen. Flinterdunne, bijna doorzichtige blaadjes pasta in een wit sopje dat barst van de smaken, met bovenop een torentje schilfers van (gefrituurde?) truffel, haast achteloos maar dus eigenlijk virtuoos geschikt als een verbrand hoopje gras boven de ravioli. Dit was het soort gerechtje, waar alle gesprekken terstond van stilvallen, en deze stilte blijft vervolgens ook na het laatste druppeltje opgelepeld vocht nog best wel enkele minuten hangen. Waaw, wat een vakmanschap heeft die man…

Derde in rij was een stukje zonnevis (Saint Pierre in het Frans) op een salade van tapijtschelpen (Palourde  in het Frans), zwarte knoflooksaus (Aïoli in het Frans) en kappertjesboter. Het bleek een derde topper op rij te worden. Alleen vreemd dat zoveel Franse termen gebruikt worden in de menubeschrijving, die je enkel in het Duits of Engels kunt bekomen.

Hoofdgerecht (alhoewel die term niet echt op zijn plaats is hier) werd een heerlijk mals stukje reebok begeleid door cassis, keukenraap, peer en een selderpuree. Een prachtige samenzang van smaken, maar intussen verwachtten we eigenlijk niets minder meer. Of hoe een mens rotverwend kan worden in minder dan een uur…

En dan moest het dessert er nog aan komen: een selectie van zwarte bessen met vlier, rogge, een pudding van jeneverbessen en een granité van chocolade. Topklasse! Alleen spijtig dat de “aangepaste wijn” hier een alcoholvrij aftreksel van vlierbessen van eigen huis betrof: de smaak kon ons niet echt overtuigen. Een zwaardere Rivesaltes was hier wellicht beter op haar plaats geweest. Maar kijk eens, van verwend durven we zomaar naadloos over te gaan naar kritisch? Foei!

O ja, hadden we het al over de bediening? Die was – uiteraard – de perfectie nabij, maar toch slaagde de zaalbatterij erin om een gemoedelijke sfeer te behouden. Zo had de ober er alle begrip voor dat we na dat dessert geen gaatjes meer hadden om de klassieke uitsmijters van zoetigheden en pralines nog te plunderen. Dus stelde hij voor om er een assortimentje van in een doosje te proppen en als souvenir mee te geven.

En laten we nu maar snel de stilte laten terugkeren, en nog wat dagen nagenieten…

===============================

Wat anderen vinden van de Vendôme?

ElizabethOnFood

wbpstars.com

sternefresser.de

Advertenties

One thought on “Vendôme*** (Bergisch-Gladbach)

  1. Pingback: Gourmetrestaurant Lerbach** (Bergisch-Gladbach) | Sterrenjacht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s