Jardin* (Knokke)

We waren al een paar keer in de Jardin Tropical – en, het moet gezegd, uiterst aangenaam – gaan lunchen, maar sinds de naams-annex-stijlverandering van eerder dit jaar was dit haast opnieuw een eerste keer. En opnieuw zou het een lunch worden. Maar als we terug dachten aan hoe vorige keer het Wagyu vlees smolt in ons mond, en er – samen met de heerlijke kruidenboter – een fantastische explosie van smaken in verwekte, dan keken we er naar uit.

Chef Christophe Van den Berghe heeft bij het weglaten van het “Tropical” etiket een en ander drastisch omgegooid: wat eertijds één grote, lichte ruimte was, is nu opgedeeld in compartimenten met tussenschotten. Gezelliger, dat wel, maar er is stukken minder licht, en vooral: de tafeltjes zijn een stuk kleiner geworden. Zo klein zelfs, dat het even puzzelen was om de diverse potjes en bordjes van ons “Sharing Plate” voorgerecht voor drie personen erop kwijt te kunnen. Dit kwam neer op een zestal proevertjes per persoon, gaande van een scheermesje, over een macaron met foie gras, tot zelfs een heerlijk gestoomde dim sum.

Ook de klassieke tafellakens zijn verdwenen en hebben moeten plaats ruimen voor lederen napjes die net het tafelblad bedekken. De statige servietten van weleer zijn verschrompeld ogende, bruine doekjes geworden. Volgend slachtoffer: ook de originele wijnkaart-op-een-iPad heeft de transformatie niet overleefd. Je moet het nu doen met een klassieke kartonnen versie, die bovendien erg, héél erg beperkt geworden is: een tweetal pagina’s met elk een twintigtal wijnen (zo’n 50% Frans, 50% wereldwijnen) per kleur. En dat is het! De kaart vermelde enkel een brunchformule op een eerste zondag van de maand, en voor de rest was het à la carte kiezen. Groot was onze teleurstelling dan ook, toen we aan de tafel naast ons (te laat) mondeling de mogelijkheid van een menu hoorden vermeld worden.

Maar een nóg grotere afknapper bleken de wachttijden te gaan worden. Door voluit voor omzet te gaan, werd blijkbaar geknabbeld aan het zaalpersoneel (drie mensen moesten het zien klaar te stomen) én – gelukkig ook – aan de prijzen. Door die tafeltjes echter serieus in te krimpen konden er dan weer wat extra bijgezet worden. Het resultaat laat zich raden: zo zaten we al een kwartier aan het onze, vooraleer gastvrouw Evy met haar champagnekar langs kwam polsen naar onze zin in een aperitiefje. Tussen voor- en hoofdgerecht (respectievelijk een Holstein filet pur, een Dorade à la Japonaise en een fantastische Bouillabaisse) zat zeker een uur, en zoiets is compleet onaanvaardbaar op sterrenniveau. Het heeft ook zo zijn (wellicht ongewenste) neveneffecten: door tijdsgebrek konden we daarna geen dessert en aansluitende koffie of thee meer kiezen, dus… minder omzet!

Nochtans blijft de chef in zijn open keuken een meester in smaken, met heel wat Oosterse toetsen en trekjes in zijn specerijen en aroma’s, zowel in de hapjes als in de andere begeleidingen en bereidingen. Het was dan ook met gemengde gevoelens dat we de Jardin achter ons gelaten hebben. Komen we hier nog terug? Wellicht wel, maar dan enkel als er echt geen plaats meer kan vrijgemaakt worden in de Sel Gris* of de Bartholomeus*…

============================

Wat anderen vinden van de Jardin?

De Morgen

vaut le voyage

6minutes

Advertenties

2 thoughts on “Jardin* (Knokke)

  1. Pingback: Sel Gris* (Knokke) | Sterrenjacht

  2. Pingback: Comme Chez Soi** (Brussel) | Sterrenjacht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s