L’Eau-Vive** (Profondeville)

Tot onze verbazing stelden we onlangs vast dat onze eerste kennismaking met L’Eau-Vive** al van meer dan twee jaar geleden dateerde. Nochtans hadden we enkel maar mooie en – vooral – lekkere herinneringen aan dat eerste bezoek: op een zonnige lenteavond was het fantastisch toeven op het terras naast een klaterend watervalletje, restanten van een 17de-eeuwse watermolen waaraan het restaurant zijn naam ontleent. We herinnerden ons de talrijke heerlijke hapjes, het snelle tempo (iets wat wij wel appreciëren, maar alle begrip voor wie daar een andere visie op heeft), de kleine porties (zelfde opmerking), de smaakbommen,… Enkel het verblijf in de toen pas door de eigenaars opgerichte B&B L’Espace Médissey viel wat tegen: te ver van het restaurant gelegen (meer dan 4km), waardoor je toch de wagen nodig had, en teveel volk aan één tafel ’s morgens.

Dus besloten we deze keer tot een heen-en-terug (wat toch snel 2 x 85 km betekende) voor het bevestigingsbezoek. En het werd er – bijna tot onze eigen verbazing – eentje met gemengde gevoelens aan de eindmeet. Ontvangst gebeurde in een ruimte die als “salon” bestempeld werd: 4 nogal kitscherige zetelpartijen als enig ornament in een somber kamertje met een schreeuwerig behang (vage reminiscenties naar de look-and-feel van de website, zo vermoeden we) was ons onderkomen voor het aperitief. Slechts twee minuscule amuse-bouches kwamen uit de keuken, zodat we de meeste tijd zonder de nochtans twee jaar geleden zo overvloedig komende en (toen) fel geapprecieerde hapjes zaten.

Eenmaal aan tafel kwamen er daar nog twee bij, maar toen was de aperitief uiteraard al lang verleden tijd. Die eetzaal is overigens een prachtige ruimte waar de pui voor een zee van licht zorgt en een rustgevend uitzicht op het watervalletje biedt. Spijtig dat de inrichting verder niet een gelijkaardig niveau haalt, en enigszins verzandt in dezelfde kitscherigheid van het salon. We gingen voor de degustatiemenu: 3 voorgerechten, hoofdgerecht en dessert voor zo’n 95 EUR (+ 40 EUR voor aangepaste wijnen).

Het viel ons op dat er nogal op veiligheid gemikt was bij het samenstellen van dat menu: als opener twee lauwe Gillardeau oesters met Granny Smith appelstreepjes, daarna een fantastisch gebakken stukje zeebarbeel op een bedje van gebrande uien en een puree van ratte-aardappelen, gevolgd door in de pan gebakken eendenlever met rabarber en een reductie van Pinot Noir. Hoofdgerecht was melklam uit de Aveyron met een groene asperge. En in het dessert konden uiteraard geen aardbeien ontbreken (Wépion is vlakbij).

Maar dat was het! De smaken zaten correct (wat eigenlijk niet echt moeilijk is met ingrediënten als oesters en eendenlever), de bereiding was perfect, de samenstelling van de gerechten was klassiek, zonder franjes of werkintensieve voorbereidingen. Kortom, toen we thuis terug naderden, waren we de meeste zaken al weer vergeten, en vluchtigheid is nooit een goed teken in deze materie! De Michelin omschrijving van de tweesterrencategorie is “een omweg waard”. Wel, L’Eau-Vive** is dit niet echt. Eén ster? Absoluut! Maar twee? Mmm…

Wat anderen vinden van L’Eau-Vive?
================================

Passion Cuisine

Epicurien

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s