Dôme* (Antwerpen)

Even een lunchke meepikken in Antwerpen? Dan misschien eens in de Dôme*, zo vonden wij. Dit restaurant huist in een prachtig pand, een oud koffiehuis met een eetzaal onder een indrukwekkende koepel dat het geheel aan zijn naam bracht, aan de rand van de Zurenborg wijk, en in de buurt van nog twee andere etablissementen van de Franse chef Julien Burlat: de vis- en schaaldierenbistro Dôme sur Mer, en bakkerij en kruidenierszaak Domestic. Misschien ligt die tijdverslindende ondernemingszin aan de basis van de povere kwaliteit die we voorgeschoteld kregen…

Het begon al met de hapjes die ruimschoots te wensen overlieten. Wat te denken bijvoorbeeld van twee plakjes salami met een toefje pickles? En meestal zijn teleurstellende amuses een teken aan de wand voor wat nog komen moet. Een vuistregel die ook hier maar al te waar bleek te zijn. Voorgerecht was een visie van de chef op de klassieker vitello tonato, maar dan op basis van fijne plakjes varkensspiering, gedrapeerd over een tonijnzalf en rijkelijk met kappertjes bestrooid, naast wat sla en versnipperde olijven. Fris en smaakvol, dat wel. Maar zeker geen blijver.

Dé tegenvaller van de dag bleek echter het hoofdgerecht te zijn: een monsterlijk grote lomp koolvis (“aan de lijn gevangen”, maar so what?), die verder weinig tot geen smaak toebedeeld gekregen had, samen met wat ratte aardappeltjes, stukjes aubergine en een paar druppeltjes saus, die zeker geen ambitie meegekregen had om het smaakgeheel wat op te vrolijken. Resultaat was een droog, vlak gedoe waar maar geen eind aan scheen te komen, zodat we het voorbarig voor bekeken hielden. Van de twee desserten onthouden we enkel het lichte chocoladegebakje met een flinterdunne, krokante ondergrond als een zandgebakje en een streepje crème ernaast. Full stop!

Op geen enkel moment kregen we het gevoel in een sterrenzaak te gast te zijn. Dat er van de veertig beschikbare couverts op een vrijdagmiddag maar een zevental bezet waren, kwam de sfeer al evenmin ten goede. We gaan dus verder niet veel woorden meer vuil maken aan dit restaurant. Er is (veel) beter te vinden in en rond Antwerpen!

UPDATE
=======

Eind 2016 sloot de Dôme zijn deuren, en stond daarmee de facto zijn Michelinster terug af.

Wat anderen vinden van de Dôme?
=============================

Be-Gusto

Avocado van de Duivel

Nettooor

Culinair Atelier ID

Smetty’s Soapbox

Talk of the town

Advertenties

L’Air du Temps** (Liernu)

Chef Sang-Hoon Degiembre is niet uit de media weg te branden. Voert overal gastpresentaties op. Nodigt allerlei collega’s uit om hier hun keukenkunstjes te komen vertonen. En wordt her en der geroemd om zijn unieke en onnavolgbare signatuur. Kortom, L’Air du Temps** mocht niet op ons palmares ontbreken. Dus wij naar het landelijke en afgelegen Liernu…

De trip ernaartoe had trekjes van wat je onderweg naar In De Wulf* tegenkomt: smalle landwegeltjes, waar je elke tegenligger verwenst, doorheen bucolische, heuvelende weiden en velden, en dan plotseling, op een lichte heuveltop, zo goed als compleet geïsoleerd, de omgebouwde hoeve waarop het Aziatische logo je al van verre begroet. Aperitief en amuses werden aangeboden op het onwezenlijk stille terras dat baadde in de zon en een rustgevend uitzicht biedt op de omgeving en de gigantische kruiden- en groententuin van het restaurant. Een zevental hapjes passeerden de revue, en zouden al snel weer vergeten zijn, ware het niet van die ene uitschieter: mossel met friet op de wijze van de chef! Twee stomende mosselschelpen werden aangeboden in een zo’n typisch mosselterrientje, maar niets bleek wat het was: de rook kwam van het verdampend stikstofijs, de schelpen bleken perfect eetbaar en zorgden voor de frietsmaak bij de mosseltjes. Een fantastische en smaakvolle vondst, waar het meesterschap van afstraalde!

In de strak ingerichte eetzaal, die wel – zo konden we buiten vaststellen – met airco uitgerust was, maar daar was weinig van te merken binnenin, word je aan een tafeltje gezet waarover een lederen tafelkleed gedrapeerd is. Alweer een toets die we eerder bij collega Desramaults aangetroffen hadden. Helaas was het hier vergeven van de vliegen, waardoor een flink deel van de maaltijd én de sfeer verkorven werd. We gingen voor het vijfgangen Genèses menu, waarvan de gerechten een mysterie blijven tot ze voor je neus gebracht worden. Het begon met een bolletje noedels met kleine stukjes kreeft, dat ons niet echt “in het gerecht trok”. Een braaf en schuchter begin. Dat werd echter compleet van de kaart geblazen door wat volgde: eerst werd ons (alweer) kreeft voorgesteld, zoals ze net gestoomd was in louter groenten en kruiden. Geen water kwam eraan te pas. Die verdween opnieuw in de keuken, om ietsje later in hapklare stukjes terug te keren, geserveerd in een soepje dat een ware smaakbom bleek te zijn. Een topklasse gerecht!

Toen we daarna een minuscuul stukje duif met wat krokante crumble erop voorgezet kregen, zonder bestek (dus met de vingers te eten – de zoveelste In De Wulf toets) maar met twee pastilles die zich, na overgieten met water, ontpopten tot volwaardige doekjes, dachten we met een tussengerechtje – een wachttijddoder, zeg maar – te doen te hebben. Achteraf gezien ging het hier om het derde voorgerecht: je nam het vleesklompje vast, stak het in je mond, en een paar beten later was het verleden tijd. Zowel op tafel als in je culinair geheugen, helaas…Dit mag echt niet als een volwaardig gerecht bestempeld worden!

Hoofdgerecht waren weliswaar mals gebakken, maar allerminst krokante kalfszwezeriken met een assortiment uien en enkele andere zomergroentjes. Niet echt om van omver te vallen en zeker geen twee sterren waardig. En dit gold tenslotte ook voor het dessert, en de plakkerige, mierzoete uitsmijters bij de rekening. Gelukkig viel deze laatste relatief mee (95 EUR plus nog eens 45 EUR voor de aangepaste wijnen, die erg zuinigjes geschonken, en amper bijgevuld werden), maar toen was het kalf voor ons al lang verdronken.

Nee, L’Air du Temps heeft/had het niet. Zeker geen tweesterrenervaring om van na te dromen. Eén kunststukje bij de hapjes, en één smaakexplosie bij de voorgerechten is daarvoor compleet onvoldoende. Wij gaan het zelfs geen tweede kans gunnen. Er is beters genoeg te vinden dichter bij de deur.

Wat anderen vinden van L’Air du Temps?
=====================================

Be-Gusto

Le Gourmand Belge

Flip’s Fucking Foodblog

Belgian Taste Buds

CenC Culinair

Coolinary.be

WBP Stars

Very Good Food

Au goût d’Emma

restaurantrecensiesvancarla

purefood

Pure C* (Cadzand)

De eerste zijstap van Sergio Herman, toen die nog de sterren van het culinaire firmament aan het koken was in zijn Oud Sluis***, was restaurant Pure C* in het Strandhotel van Cadzand, met zicht op zee. Daar gaf hij het bevel van de keuken aan zijn sous-chef Syrco Bakker, die er zowel een gastronomisch restaurant als een loungebar in onderbracht. In deze laatste krijg je de gerechtjes tapas-gewijs op je tafel geserveerd, waar je ze kunt delen met al je disgenoten. Wij gingen voor het restaurant, dat intussen al sedert 2012 zijn eerste ster binnen heeft. En het werd het zesgangen menu (79 EUR/persoon + 45 EUR voor aangepaste wijnen), waar ook een achtgangen variant van bestaat.

Helaas kozen we daarvoor een snikhete zomerdag uit, denk aan zo’n 33°C in de schaduw. En dat zullen we geweten hebben! Van airco geen spoor in deze nochtans rijkelijk van glaspartijen voorziene ruimte. Resultaat: van de eerste hapjes tot het dessert was het puffen en zweten geblazen. Een spijtige vergetelheid voor dit soort etablissement, vinden wij. Gelukkig maakten de gerechten een en ander nog goed.

Het trio hapjes was opgebouwd uit een algenkrokantje met rozenbottel en zeekraal, een Gilardeau oester met duindoornbes, ruccola, boekweit en geitenkaas, en een wat flets en vlak smakend stukje wortel met crème cru en dukkah (een Egyptisch kruidenmengsel). Lekker, zonder meer. Maar niet echt aanzetten tot genialiteit of subliem smaakstuntwerk.

Het eerste voorgerecht werd gedomineerd door een Carabineros reuzengamba, waarvan het ontpelde lichaampje op het bord terecht kwam, en de gegrilde kop ernaast gegeven werd. Dit laatste leek ons een vrij overbodig en niet echt smakend extraatje te zijn (zelfs al werd daar in het kader van het wijnassortiment een apart glaasje sherry bij geserveerd – dus twee verschillende wijnen bij één gerecht!), dat enkel zorgde voor een vuil tafellinnen en (ondanks het meegegeven servetje toch nog steeds) vettige vingers. Maar de smaken van de bijhorende verveine, algen en limoen zaten goed, zelfs uitstekend!

Daarna kwam een sneetje West-Vlaams rood rund met gerookte Oosterscheldepaling (een fantastische combinatie!), dat zowel in een los stukje als ingewerkt in een mousse die het plakje rund opvulde, en bietjes. Alweer een voltreffer! Een etiket dat we zeker ook het derde voorgerecht gunnen: Suino Nero di Calabria varkensvlees met spinazie, tarwegras, paddenstoelen en een hoeve-eitje. Een meesterwerk en een smaakbom!

Hoofdmoot vormde een stukje zeewolf met sambal, vlierbloesem en wat aan tafel bijgeraspte zeste van limoen. Een mooie bekroning, dat de twee desserts niet meer konden overtreffen: een sneetje gebak “Ready for the Future” op basis van aardbei, kokos en yuzu, en tot slot een verrassend bevroren blaadje sla (!), begeleid door selder, appel, pistache en kalamansi (een Aziatische soort appelsien). Niet alledaags, noch qua ingrediëntenkeuze als qua smaak, maar wel een geslaagde afsluiter!

Pure C is dus zeker voor herhaling vatbaar… maar dan in minder tropische omstandigheden!

Wat anderen vinden van Pure C?
==================================

Be-Gusto

Brugse Vertellementjes

Cookanista

One Life Live It

Tuur met pruimen

elidesc

ziezózon

Belgian Taste Buds

marcus kookt

WBP Stars

Culy

Rusty’s blog

Cuberdon & Macaron

San’s blog

Hof van Cleve*** (Kruishoutem)

Sinds onze mindere belevenissen in de Karmeliet*** hadden we (bewust of onbewust) de Belgische driesterrenzaken even aan de kant gelaten. Maar daar passen we deze zomer eindelijk een mouw aan: zowel het Hof van Cleve*** als de Hertog Jan*** staan op het programma! Onlangs was de eerste aan de beurt. En het was met een bang hartje dat we op weg naar Kruishoutem gingen…

De sterrenzaak van mediafenomeen Peter Goossens ligt afgelegen. And I mean, werkelijk afgelegen! Beide landweggetjes ernaartoe bieden amper plaats voor één wagen, laat staan voor een exemplaar van 2,2 meter breed! Maar goed, we zijn er zonder schrammen geraakt. De ontvangst bleek hartelijk en joviaal. Geen stijf gedoe, geen etiquette, geen hautain gedrag. We kregen een plekje in de gezellig ingerichte tuin, waar we de huisaperitief (op basis van vlierbessensiroop en champagne) en een vijftal hapjes geserveerd kregen: combava (een Indonesische citrus) met munt en pompelmoes, zachte krab met limoen en vadouvan (een gefermenteerd kruidenmengsel van Indische oorsprong), een fijn sneetje wagyu rund dat een luchtige en frisse room van sesam en parmezaan omvatte, een stukje maatje met snijboon en groene appel, en tot slot een kippenlever met sjalot en schaaldier. Juist, ja! Half omvergeblazen wachtten we onze beurt af om naar de tafel begeleid te worden. Dit kon niet meer stuk!

Binnenin is het Hof van Cleve een strak ingerichte entiteit van twee verbonden kamers, heerlijk fris gehouden met de nodige airco power (geen nutteloze luxe bij zomerse temperaturen, zo zouden we enkele dagen later tot onze spijt moeten vaststellen in de Pure-C*), en opgesmukt met werken van bekende Vlamingen (Roger Raveel, Hugo Claus,…) aan de muren. We gingen voor de vijfgangenversie van de menu Frisheid van de Natuur, die je ook in 7 gangen kunt nemen. Maar gelukkig deden we dat niet. Door de talrijke extraatjes en tussengerechtjes kun je die vijf gangen amper de baas. Broek- en hemdknopjes wezen dus bij deze gewaarschuwd!

2014-07-16 13.20.01 2014-07-16 13.34.12

De opener was meteen ook de klepper van het menu: Schotse zalm “Label Rouge” met miso, kropsla en gember. Een langwerpig stuk vormde de hoofdmoot, maar je kreeg die ook onder de vorm van een tartaar in een bijhorend potje en zelfs als een derde variant in een volgend bord! Een ware explosie van smaken, waar we echt even stil van werden. Een onwezenlijk lekker gerecht! De op steen gebakken stukjes roggebrood met een vleugje Trappist van Westmalle erdoor, samen met hoeveboter “Boer Haerinck”,  gezouten boter “P. Bellevaire” of een speciaal voor het Hof van Cleve geselecteerde ongefilterde olijfolie vervolledigden het prachtige gastronomische samenspel.

2014-07-16 14.05.15

Tweede (eigenlijk al vierde) voorgerecht was met de lijn gevangen zeebaars met venkel, bellota en een op bouillabaisse geïnspireerde saus. Alweer een voltreffer van smaken, evenals het hoofdgerecht, een stukje geselecteerd rundvlees met erwt, merg en uitjes uit de Cévennes.

2014-07-16 15.09.59

Na een “voor-dessertje” (het zoveelste ongevraagde tussendoortje) kwam als eerste dessert aardbei “Gariguette”, begeleid door citroen, verbena (een kruidachtige bloemplant) en hammam thee. Daarna kwam nog een afsluiter met “Boa Sentença 65%” chocolade, griotte (een soort kers), rode biet en pistache noot.

Moeilijk met woorden te vatten wat we hier culinair meegemaakt hebben, maar het is zeker wereldtop! Met op het einde de Chef Himself die (compleet overbodig) aan je tafel komt polsen of alles wel naar wens was, en het niet te min vindt om met iedereen in de zaal een ongeforceerd praatje te slaan. Een geapprecieerd gebaar dat we te weinig tegenkomen in sterrenmilieus (enkel bij In De Wulf* en Hostellerie Le Fox** genoten we van een gelijkaardig voorrecht van respectievelijk Kobe Desramaults en Stéphane Buyens).

Kortom, het Hof van Cleve is zijn drie sterren meer dan waard. Het doet je op slag de (meer dan stevige) prijs vergeten (195 EUR per persoon, plus eventueel nog 90 EUR voor het – weliswaar telkens rijkelijk bijgevulde – wijnassortiment, en het kan dus nog stukken duurder). Hoeft het gezegd dat we hier zeker nog terugkomen?

Wat anderen vinden van het Hof van Cleve?
======================================

Elizabeth On Food (omtrent hetzelfde tijdstip als ons – even indrukwekkende – bevestigingsbezoek)

One Life Live It!

Be-Gusto

WBP Stars

Belgian Taste Buds

Coolinary.be

Witch

vaut le voyage

Patricks Gastronomische Blog

The Wandering Epicures

houbi.com

Pascal Sagaert’s Hospitality Blog

Eyckerhof* (Bornem)

In de hoek tussen Rupel en Schelde, op enkele honderden meter van de nochtans erg drukke Rijksweg die Willebroek met Temse verbindt, kom je terecht in een oase van rust en groen. Die meters gaan over een smal weggetje tot aan restaurant Eyckerhof*, waar chef Ferdy Debecker al bijna 25 jaar lang zijn Michelinster koestert.

Wat ons vooral intrigeerde, was het Seizoen & Smaak menu: 55 EUR per persoon voor aperitief met hapjes, twee voorgerechten, hoofdgerecht, dessert, aangepaste wijnen, water en koffie met zoetjes! En dat in een omgeving met sterrenkwaliteit! Onmogelijk, dachten wij. Wellicht worden we daar als een stelletje Bongobontoeristen afgehaspeld, door de mangel gedraaid en binnen de kortste keren terug naar de parking geloodst. Niets bleek minder waar!

De Damia cava werd onder het groene bladerdak van het rustgevende terras opgediend, midden het groen en het natuurleven (konijntjes op het gazon, een familie fazanten langs de straat,…). Eerste hapje was een macaron met ganzenpastei, die zalig oploste in de mond. Het tweede hapje (een veel te warm en flets smakend erwtensoepje waar maar geen eind aan leek te komen) liet echter het ergste vermoeden. Gelukkig bleek het achteraf de enige (kleine) miskleun van de avond geweest te zijn!

Binnenin bleek het Eyckerhof te bestaan uit een drietal eetzaaltjes waar zo’n – schatten wij – dikke veertig couverts konden in ondergebracht worden. Eerste voorgerecht was de chef’s visie op de klassieker vitello tonato, flinterdunne reepjes kalfslende die een tonijnpasteitje verborgen hielden en begeleid werden door schijfjes tomaat van allerlei soorten, kleuren en smaken. Knal erop! Licht, fris, kleurrijk, en een matige portie die toch in staat was om de eerste honger te verdrijven. Dit werd gevolgd door prachtig makreelgerecht in een sausje van bloemkool en filet d’Anvers, dat je van bij de eerste beten compleet van de kaart blies. Een onwaarschijnlijke smaakbom!

Als klap op de vuurpijl kregen we koolvis met een scheermesje (het schaaldier, niet het Gilette product, wel te verstaan!), wullok en een heerlijk verse minestrone van groentjes. Puur, smaakvol, af! Bij elk van deze drie gerechten kwam een glas witte wijn, waarvoor ook niet bepaald afgedongen werd op de kwaliteit (Alsace, Stellenbosch en Languedoc). De service daarbij was onberispelijk, ongevraagd op een redelijk tempo (zo hebben we het graag) en attent.

Nee. Naarmate de avond vorderde, konden we minder en minder geloven dat dit allemaal voor 55 EUR aangeboden werd. We verwachtten ons aan een paar verborgen extraatjes op de rekening, maar nee, hoor. De enige eis in ruil betrof het enkel aanvaarden van cash betaling voor deze menu. En dat hebben we er graag voor over! Eyckerhof heeft geen ambitie voor een tweede ster, en dat merk je. Maar het komt ten volle zijn ene ster na, en dat voor een onwaarschijnlijk lage prijs in een prachtige omgeving in de volle natuur maar toch vlot bereikbaar. Wij noteren de bestemming met stip, en komen hier zeker nog naar terug!

Wat anderen vinden van Eyckerhof?
===============================

be-gusto

Tarte Helene

Aventures gastronomiques

paperblog

De Tijd