Hertog Jan*** (Zedelgem)

2014-08-15 15.31.11

Ja, het is een prachtig pand, die nieuwe locatie van de Hertog Jan***. Met een fenomenale, gigantische groenten- en kruidentuin, waar zowat elke tafel in de eetzaal een prachtig zicht op heeft. Je realiseert je dit des te meer als je na afloop van de maaltijd uitgenodigd wordt om – met een fris kruidendrankje – een wandeling doorheen dit groene, rust uitstralende paradijsje te maken. Van achteraan die tuin valt het contrast des te meer op tussen de rode, verweerde stenen van de oorspronkelijke woning op de achtergrond tegenover de zwarte, modernistische en met overheersende vensterpartijen opvallende nieuwbouw ervoor.

Maar…

Tijdens die wandeling langs de talrijke perken met groenten word je wat aan je lot overgelaten. Geen naambordjes, niets. Zelfs wij (met tientallen jaren expertise in de groenten en fruit groothandel) hadden het moeilijk om alle planten thuis te brengen. Voor een leek moet zo’n rondgang snel afstompen tot een digestieve wandeling zonder meerwaarde, en dat is spijtig voor een tuin met dergelijk potentieel.
Ook vielen een aantal rottende en verwelkte struiken en beplantingen enigszins uit de toon in wat toch het buitenwalhalla van smaak en verfijning zou moeten zijn. Had ik niet ergens gelezen dat Chef Gert De Mangeleer er een full time tuinier op nahoudt? Wel, die heeft nog heel wat werk op het schap!

Ja, De Mangeleer kan koken! Dat kwam al tot uiting in twee van de vier hapjes: het heerlijke barbecue spek in een soort knapperige kroepoek ingewerkt en pittoresk gepresenteerd op een bedje van stro, en het méringue bolletje met vlagen framboos en rode biet, dat een – gelukkig niet overheersend – stukje ganzenlever verborg. Het eerste voorgerecht van het “Korte Ontmoeting” menu waar wij voor gekozen hadden (hapjes, 2 voorgerechten, hoofdschotel en dessert – 115 EUR + 65 EUR “all-in”), blies ons vervolgens compleet omver: een stukje gerookte Oosterscheldepaling begeleid met venkel, het geheel in een sopje van miso dat als een ware smaakbom ontplofte in de mond. Het signatuurgerecht dat daarop volgde, de met ibericoham en snijboon opgevulde puntpaprika, verbleekte er (onterecht) enigszins bij.

2014-08-15 13.50.00

Maar…

Bij het hoofdgerecht ging het verkeerd. Eerst werden we een glas witte wijn ingeschonken, en werd ons een gerecht op basis van tarbot aangekondigd (de menu’s zijn naar inspiratie van de Chef samengesteld, en dus komt elke bereiding als een verrassing op je bord). We keken enigszins verbaasd naar het Opinel vleesmes dat intussen al klaargelegd was, en nog verbaasder toen ons Wagyu vlees voorgezet werd, klaargemaakt op de Mibrasa oven, en begeleid door een potje smeuïge aardappelpuree en een flinke kom groenten. Goed, de witte Bordeaux werd snel vervangen door een rode Spaanse. Maar we bleven met een dubbel gevoel achter: enerzijds voelden we geen meesterschap van de Chef in dit simpele gerecht (geef om het even welke hobbykok dezelfde ingrediënten, en de meesten zullen erin slagen zoiets op tafel te krijgen), en anderzijds begon het toen ook tot ons door te sijpelen dat de “all-in” formule betekende: één glas witte wijn voor de twee voorgerechten, en één glas rode wijn voor het hoofdgerecht. Geen denken aan bijschenken! Voor 32,5 EUR per stuk hadden we zonet de twee duurste glazen wijn uit onze culinaire geschiedenis gedronken…

Ja, op de net vermelde verwarring na is de dienst onberispelijk in Hertog Jan. Een achttal jonge medewerkers malen kilometers af in de grote (het kwam bij wijlen zelfs over als een enorme) eetzaal, waar voor (te) weinig of geen afscheiding tussen de tafels gezorgd werd. Mede-eigenaar Joachim Boudens houdt (en heeft) alles in het oog, en coacht voortdurend zijn team. En dat is nodig, want de meesten onder hen stralen niet echt veel ervaring uit.

Maar…

De eetzaal heeft veel meer potentieel. Zoals ze momenteel ingericht is, deed ze ons nog het meest denken aan… de zaal van een uitvaartcentrum! Een beetje kunst aan de muren en tussen de tafels zou wonderen kunnen doen. Er kunnen vlot een zestigtal couverts een plaatsje aan de tafels vinden (en dan denken we nog niet eens aan het inschakelen van de extra beschikbare ruimte ernaast), wat toch kantje-boordje is om een driesterrenniveau te kunnen handhaven.

En ja, de Chef doet wonderen met wat hij in zijn tuin kweekt. Dat konden we nog eens ervaren bij de Hertog Jan thee, waar we voor kozen na het (kleine) dessertje, een zandkoekje met aardbeien, rozen en kruiden. Op dit aftreksel van een dozijn kruiden en groene wondertjes zouden we eerder het etiket “infusie” kleven, maar de doortastende smaak (met munt als hoofdspeler) mag best naast deze van de beste thees staan.

Maar…

De weinig variërende zoetigheden op de snoepkar konden ons dan weer heel wat minder bekoren. We kunnen voor de vuist weg een handvol mindere sterrenzaken opnoemen, waar op dit gebied heel wat meer afsluitend stuntwerk geboden wordt (spontaan komen dan resto’s als de Bon-Bon** en zelfs de Arenberg* in gedachten). Bovendien bemerkten we dat voor sommige tafels oliebollen voorzien waren als finale uitsmijter. Maar de tafels die al afgerekend hadden en het restaurant verlaten, hadden die niet gekregen, en wij al evenmin (zou onze Korte Onmoeting daarvoor té kort bevonden worden?). In het Hof van Cleve*** zagen we nochtans deze attentie iedereen ten deel vallen…

We gingen dus met gemengde gevoelens naar buiten. Ja, de Chef kan het, dat voel je en hier en daar proef en zie je het ook. Zijn team is nog een beetje te zichtbaar zijn weg aan het zoeken doorheen de veel te grote eetzaal, waar een paar extra toetsen voor een meer gezellige en intiemere sfeer zouden kunnen zorgen. Maar de invulling van een “all-in” formule is grotesk en bijna beledigend, en het gemiddelde niveau van wat we tijdens deze Korte Ontmoeting voorgeschoteld kregen, neigt meer naar één of misschien twee, maar zeker niet naar drie sterren.

Wat anderen vinden van Hertog Jan?
===============================

Be-Gusto

Crooze

One Life Live It!

WBP Stars

ElizabethOnFood

Au goût d’Emma

Belgian Taste Buds

Coolinary.be

Restaurantrecensies van Carla

Andy Hayler’s Restaurant Guide

vaut le voyage

The Wandering Epicures

I started it before I got 40

lomejordelagastronomia.com

Advertenties

Spetters* (Breskens)

Opgeleid in Hotelschool Ter Groene Poorte, ervaring opgedaan in De Librije***, Oud Sluis*** zaliger en De Kromme Watergang**, en op 25-jarige leeftijd al een eerste Michelinster (Laurent Smallegange)! Voeg daar een ex-sommelier van De Librije*** (Wouter Denessen) aan toe, en je hebt Spetters* op het eerste verdiep van een gebouw aan de jachthaven van Breskens. Pour la petite histoire: dit restaurant was vroeger in handen van Edwin Vinke, die intussen enkele kilometer verder langs de Westerschelde een paar sterren gaan verzamelen is in de eerder genoemde Kromme Watergang** (en dat mogen er voor ons part best drie worden, maar we wijken af).

Het was een vreemde (en – achteraf bekeken – onbegrijpelijke) ervaring om het restaurant praktisch voor ons alleen te hebben op een zonnige vrijdagmiddag in volle hoogseizoen. Van aan je tafeltje geniet je van een uitzonderlijk mooi zicht op de jachthaven met zijn drukke gedoe van aan- en uitvarende bootjes, het ene al wat mondainer dan het andere. We gingen voor het Menu Jeunes Restaurateurs d’Europe, dat je zowel in een vier- (55 EUR) als in een vijfgangen (69 EUR) versie kunt bekomen. Als aperitief aanvaardden we de suggestie van de zaalmanager Wouter, een speciaal voor Spetters gebottelde Crémant d’Alsace. Een uitstekende suggestie, zo bleek al snel. De eerste appetizer kwam onder de vorm van twee reageerbuisjes, en bleek een kleurloze gazpacho van tomaat te zijn (enkel twee minuscule tomaatjes onderaan het glas bevestigden het geheel). Als binnenkomer kon dit tellen: enerzijds een sterk staaltje van het technisch kunnen van de chef, maar anderzijds ook een perfecte smaakbom om je papillen open te krijgen.

Daarna kregen we twee luchtige witte bollen die mooi en origineel gepresenteerd waren op een achtergrond van een miniatuur grasveldje (een knipoog naar het golfterrein?), en die ontploften en daarna wegsmolten in je mond. De gerookte groentencocktail die daarop volgde, lag ons iets minder, maar gelukkig was dit snel vergeten met de laatste amuse, enkele kleine octopusjes in een oogstrelend aria van groentjes en kruiden.

Eerste voorgerecht was een prachtig smakende combinatie van krab met een heerlijk stukje lauw buikspek, afgewerkt met yuzu en yoghurt. Mooi gevonden, en alweer een originele combinatie van ingrediënten. Maar wat daarna kwam, blies alles weg: een haast onzichtbaar, en zeker niet opdringerig plakje foie gras in het gezelschap van enkele dieprode kersen, bietjes, cabernet sauvignon, en… koffie. Die laatste zat verborgen in een meringue bolletje, dat die smaak pas losliet als je het doorbrak in je mond. Opnieuw waren we even van de kaart van zoveel technisch vernuft en zo’n explosie van smaken. Proefden en zagen we hier een vleugje Librije?

Tussen voorgerechten en het hoofdgerecht (een fantastisch gegaard stukje kalf ‘van voor naar achter’, met bataat en girolles) kwam de Maître zomaar een extra witte wijn presenteren, die – net als alle andere aangepaste wijnen bij dit menu – een ware ontdekking bleek te zijn. Maar ook deze “tussengerecht”-formule (een ander glas wijn, in plaats van de meer traditionele halve amuse) kon ons best bekoren. Ook het dessert werd eerst ingeleid door een Ginger Mojito in een halve limoenschelp op een bedje van gesnipperd ijs, en bleek een frisse en oogstrelende constructie op basis van verveine, wasabi, appel en koriander te zijn.

U begrijpt dat we onder de indruk waren/zijn van Spetters. Dit is een unieke samenstroom van heel wat mooie, lekkere en vernuftig klaargemaakte dingen die je anders enkel in de eerder vermelde topsterrenzaken aantreft. We komen hier zeker nog terug!

Wat anderen vinden van Spetters?
==============================

Be-Gusto

Belgian Taste Buds

WBP Stars

Slagmolen** (Opglabbeek)

Ik dacht ergens gelezen te hebben dat restaurant Slagmolen** uitgeroepen was tot gezelligste terras van Vlaanderen (of was het van België?). Wel, na een lunch op een zonnige zomerse dag kunnen we dit volop bevestigen! Nog nooit beter gezeten dan in dit volledig overdekte terras (dus nergens in de zon!) in het landelijke Opglabbeek, te midden van het groen-groen-groen van de prachtige tuin, in een oase van stilte en rust. Verrassend weinig last van bijen, vliegen of ander ongedierte. En dat om te genieten van tweesterrenkwaliteit! Wat wil een mens nog meer?

Nadat de Chef Himself de menukaarten was komen rond brengen (een gebaar van zichtbaarheid, dat wij altijd en overal op prijs stellen, maar helaas veel te weinig meemaken in culinair Europa), boden de hapjes als opener de verwachte toetsen van frisheid en appetijt opwekkende zuurte, op het laatste na – een plakje zalm met een flinke dot pickles erop, die onmiddellijk de hoofdrol voor zich opeiste, en de royale smaken van de rest van het hapje jammerlijk de mist deed ingaan. Ook het voorgerecht, een rondje king krab onder een mousse van kreeft, was braaf en had een interessantere behandeling van deze ingrediënten kunnen krijgen. Zeker op dit niveau!

Maar goed, vanaf dan enkel treffers. Eerst het prachtig gebakken mals duifje uit Anjou begeleid door een assortiment knabbelgare, knapperige zomergroentjes, en dan een pracht van een dessert rond bosbessen: drie verschillende (een cocktail, een sorbet en een smoothie), kleurrijke en explosief smakende bereidingen vulden de tafel voor je. Top! Tot slot kreeg je niet de gebruikelijke lading zoetjes, maar keuze uit twee smaken ijslolly, die bij dit weer meer dan gesmaakt werd.

We keren hier zeker nog naar terug, ware het maar om de kunstjes van het team van chef Meewis eens wat intenser te leren kennen op basis van een volwaardig menu. Maar als lunchplek in het mooie Limburg heeft het alvast zijn sterren verdiend!

Wat anderen vinden van de Slagmolen?
=====================================

Restaurantrecensies van Carla

restaurantrecensiesvancarla

Gourmet Kritik

 

Hostellerie St-Nicolas** (Elverdinge)

Na een mislukte poging twee jaar geleden (een reservatie die totaal de mist was ingegaan) besloten we onlangs om Hostellerie St-Nicolas** een tweede kans te gunnen. Gezien de afgelegen situering combineerden we dit met een overnachting in het 400m verder langs dezelfde Veurnsesteenweg gelegen Hotel Nicolas van dezelfde eigenaars. Alvast een aanrader waar je ’s anderendaags verwend wordt met een van de heerlijkste en meest uitgebreide ontbijten waar we ooit op Belgische bodem hebben van kunnen genieten. Doch dit geheel terzijde 😉

De Hostellerie huist in een modern ogend, even strak en trendy ingericht pand, waar we – gezien het weer dit net nog toeliet – bij het binnenkomen de kans namen om het aperitief te nuttigen op het terras met zicht op de mooi aangelegde tuin met waterpartij. Daarbij kwamen een zevental hapjes met hier en daar een constructie die het meesterschap in de keuken niet kon verborgen houden, maar over het algemeen toch een brave indruk nalieten. We hoopten op beterschap aan tafel. En die was er al snel!

Het eerste voorgerecht van de zevengangen degustatiemenu was er eigenlijk drie! Eerst twee bereidingen van tonijn (in rolletjes begeleid door een chibouste van waterkers met yoghurt, en daarna nog eens in tartaarvorm met Oud Brugge kaas en allerlei variaties van radijs) gevolgd door gefrituurd nieroogkreeftje dat er uitzag als een kadaifi (een wollig ogend gebakje uit de Balkan) met knolselder. Dan pas kwam het (officiële) tweede, maar dus eigenlijk al vierde voorgerecht: pladijsfilet met Alaska king krab, een chinese groene asperge en overgoten met een mooi kreeftensausje. En waar we daarna het meest van verwacht hadden, de gelakte rivierpaling met rode biet en een warme ganzenleverpraline, ging wat de mist in door het wellicht overgemarineerde en daardoor te zuur geworden stukje paling. Spijtig, want met die twee ingrediënten valt veel meer te doen.

Gelukkig maakte de rest van de menu veel goed. Eerst de hoofdmoot onder de vorm van een duifje uit Steenvoorde, waarvan zowel het van binnen mals en van buiten krokant gebakken borststuk, een van de billetjes en een vol-au-vent van (vermoed ik) de restjes, geserveerd werden, samen met een fantastische jus met geroosterde kerrie, een donkere jus die je vaak enkel bij dit soort gevogelte op je bord krijgt. Maar wat voor ons dé klap op de culinaire vuurpijl was, kwam daarna. Eerst lieten we het kaasbordje aan ons voorbijgaan om nog een gaatje vrij te houden voor de twee desserts. Maar dit werd geïnterpreteerd als een afwijzing puur om redenen van goesting, en dus werd het prompt vervangen… door een extra dessert. Maar wat voor desserts! Alle drie perfecte combinaties van koud en fruit, van smaak en textuur, kortom: vakmanschap!

Vermelden we daarbij ook dat de aangepaste wijnformule een aanrader is, en bovendien rijkelijk bijgeschonken wordt. Voor ons geen nood: we hadden “maar” 400m te voet te doen, langs de (helaas ’s avonds onverlichte en toch nog drukke en gevaarlijke, gezien het ontbreken van voetpaden) steenweg naar het hotel. De service is erg attent, informeel en vlekkeloos. Er vielen amper merkbare “pauzes” in het tempo, zelfs al was de eetzaal (waar naar ik schat een vijftigtal couverts hun plaats kunnen vinden) compleet volzet. Enig minpuntje vormt het brood, waarin de smaak enigszins zoek is, en waarvoor je enkel één botersoort en een flesje olijfolie ter beschikking kreeg. Normaal gezien volstaat dit, maar in een tweesterrenrestaurant mag het wel iets meer zijn (meerdere botersoorten? reuzel? een origineel beleg? keuze uit verschillende oliën?).

Het was dus al bij al een aangename kennismaking met de Hostellerie Saint-Nicolas, dat we ergens tussen één en twee sterren zouden durven situeren (een beetje vergelijkbaar met wat die andere bekende Hostellerie** in dezelfde provincie waard is). Gezien de afstand en het weinige in de buurt (toch als je de oorlogslittekens van Ieper en omgeving, of het geweld van Bellewaerde intussen voldoende meegemaakt hebt) zit er niet direct een herhaling in wat ons betreft. Maar voor alle anderen, die het overwegen: een aanrader! Doen!

Wat anderen vinden van Hostellerie St-Nicolas?
==============================================

Aventures gastronomiques

Goûtez-moi ça

Millepat Voyages

Hof van Eten

vierbordjes.be

Travels – Ballroom Dancing – Amusement Parks

Yet Another Blog

Travellings of Love