Da Vinci** (Maasbracht)

Het eerste wat je opvalt bij je aankomst aan restaurant Da Vinci** in het Nederlandse Maasbracht, is het vrij imposante, moderne, ja zelfs trendy ogend gebouw. Eens je de drempel voorbij bent, en verwelkomd door de alom tegenwoordige eigenaar Petro Kools (partner van Margo Reuten, de enige vrouwelijke tweesterrenchef van Nederland), blijf je bewonderend rondkijken naar het gebouw en zijn inrichting vol somptueuze, brede trappen, tussenniveau’s, loungy aperitiefplekken met zalig zittende zetels en allerlei intrigerende aandachtstrekkers. De kroon wordt daarbij gespannen door een Fiat 500 uit 1967, die in Umbrië op de kop getikt werd en mits enig kunst- en vliegwerk (te bewonderen op YouTube) een plaatsje vond op een verhoog pal in het verlengde van de inkomhal.

De aperitiefkeuze kan niet naast Moët & Chandon, want een muur die de onderkant van het pand met zijn plafond verbindt, is volledig met dit merk versierd, dus “noblesse oblige”… Daarbij komen een viertal hapjes waarbij al direct een toets van het kunnen van Chef Margo in het oog springt: een rood bolletje van witte chocolade opgevuld met een vloeistof op basis van peren, die bij het doorbijten van de korst een smaakexplosie in je mond teweeg brengt. Vreemd genoeg blijft het daarbij, zelfs tijdens het bijschenken van de champagneglazen. We moeten wachten tot aan tafel, vooraleer een prachtig warm soepje van smaken het rijtje amuses afsluit.

Van het Margo’s Meesterlijk Menu kan je alle zeven, zes of vijf gangen nemen. Wij kozen ervoor om het obligate  kaasassortiment aan ons voorbij te laten gaan, gezien de vrij minimale inbreng van de Chef in dat soort toestanden. Als eerste kwam meteen ook wat achteraf het hoogtepunt ging blijken te zijn: Atlantische koningskrab op in Campari gemarineerde schijfjes sint-jakobsschelp, druiven en komkommer. Een symfonie van vleugjes bitterheid en frisse zurigheid, wellicht een iets te extreem smakenpalet voor velen, maar voor ons een schot in de culinaire roos! Opvolger werd zeetong met Bouchot mosseltjes, begeleid door in Pernod gestoofde venkel en overgoten met een kerriesaus. Alweer een topper om even stil van te worden. Dan moest de Noordzee tarbot nog komen, versterkt door een met spinazie gevulde ravioli, bloemkool, een gepocheerd kwarteleitje en een mooie hollandaisesaus.

En terwijl we de keuzes van de sommelier aan het bewonderen waren (van klassieke Bourgogne, over zachte Riesling tot een Zuid-Afrikaanse dieprode die aan je slokdarm bleef plakken) waren we al aan het hoofdgerecht toe: enkele kleine plakjes Hollandse hazenrug met bittere chocolade, spruitjes, rode kool, oude Nederlandse wortelsoorten en een rode portwijnsaus. Niets op aan te merken. Op tweesterrenniveau, zoals het hoorde! Wat daarna nog volgde was dat iets minder, vooral door de mierzoete overdaad aan suiker: karamelchocolade met passievrucht, een krokant van hazelnoot, luchtige chocolade bros en in een begeleidend schaaltje een fris bolletje hazelnootijs. Ook de afsluitende zoetjes gingen resoluut diezelfde zoete toer op, en lieten we dan ook grotendeels aan ons voorbijgaan.

Maar los daarvan is Da Vinci aan de Limburgse Maas een mooie, gezellige en smaakvolle ontdekking. Hier kent men zijn job, en wordt gekookt op een even hoog niveau als dat van de interieurinrichting van het gebouw. Kortom, een aanrader!

Wat anderen vinden van Da Vinci?
================================

restaurantrecensiesvancarla

Astridstaste.com

Roger Claessen

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s