Aux Petits Oignons* (Jodoigne)

We waren Stéphane Lefebvre een beetje uit het oog verloren. Nochtans waren we in 2007 en 2008 overtuigde vaste klanten van zijn Bistrot du Mail*, en vloekten we gemeend toen hij dit overliet aan Damien Bouchery. Sindsdien botsten we toevallig op de chef de salle Lionel Verjans in de Jaloa Gastronomique (toen dit nog zijn ster koesterde), en troffen we onlangs de chef himself terug aan in Aux Petits Oignons* in Jodoigne, waar een net verworven eerste ster voor de nodige motivatie en energie lijkt gezorgd te hebben.

Qua inrichting schippert Aux Petits Oignons tussen een brasserie en een sterrenrestaurant: eenvoudige lederen tafelnapjes, een vlotte, nonchalante bediening zonder al teveel poespas, ja zelfs het gordijn dat de toegang tot de eetzaal afschermt van de winterkoude buiten lijkt overgenomen te zijn uit de eveneens wat los ogende stijl van wijlen de Mail. Gelukkig geldt dit echter ook voor de keuken!

Aanvankelijk keken we wat vreemd op van het trio hapjes. Het koude proberen we snel te vergeten, de twee warme herpakten zich in crescendo naar het eerste voorgerecht toe: een schijfje gemarineerde zalm met een Fine de Claire oester erop en begeleid door komkommer, ramenas en wasabi. Knal erop! Dat ging eveneens op voor de Sint-Jakobsschelpen in het gezelschap van wat gerookte paling in een zalig butternutsausje en vergezeld van wat gegrilde sesam voor de crunch. Een fantastische smaakbom, waar we even stil van werden!

Als derde entrée tenslotte kwam een cannelloni van gekonfijte rundswang op tafel, afgewerkt met een blaadje groene kool, in de pan gebakken eendenlever en zwarte truffel. Het was alsof we – na zeven jaar intens uitkijken ernaar – eindelijk opnieuw die heerlijke pot-au-feu van de Mail voor ons neus gekregen hadden. Een culinair meesterwerkje van de Chef!

Het was daarom dan ook enigszins jammer dat het hoofdgerecht totaal de mist inging: het drietal bereidingen van kalf kwam neer op een lauw, haast koud stukje filet, begeleid door een klein, weliswaar correct gebakken zwezerikje en een in blanquette bereide, vrij smaakloze schouder. De tomaat, parmesaan en olijfolie gingen daarbij zowat alle kanten uit, en brachten allerminst harmonie noch visie in dit bord. We lieten dan ook het grootste gedeelte ervan aan ons voorbijgaan. Dit leverde vreemd genoeg geen vragen om verduidelijking op vanwege het afruimende personeel.

Gelukkig maakten de twee desserten veel goed: eerst een romige crème van witte chocolade en gember, met honing, rijst en gekonfijte peer, en daarna nog een fris ijssoepje met citronella, groene appel, een bolletje yoghurt en wat limoen. Een prachtige afsluiter!

En toen moest de mooiste ontdekking nog komen: de prijs, die blijkbaar ook (en gelukkig) op het niveau van de Bistrot du Mail gebleven is. Voor twee zesgangenmenu’s met aangepaste wijnen en een halfje bruis dienden we amper 175 EUR te betalen. Dit zorgt voor een van de beste prijs/kwaliteit-verhoudingen in onze gastronomische diaspora (misschien net nog in concurrentie met ’t Stoveke* of het Eyckerhof*). Het zal er mee voor zorgen dat we zeker nog terug zullen komen naar Aux Petits Oignons…

Wat anderen vinden van Aux Petits Oignons?
====================================

Le Gourmand Belge

Het Geel Bakstenen Huis

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s