De Jonkman** (Sint-Kruis)

Ik zou misschien beter niet teveel woorden vuil maken aan De Jonkman** (Sint-Kruis) – Filip Claeys** van Filip Claeys, want dan ga ik geneigd zijn om te overdrijven, en maak ik de ervaring wellicht nog erger dan ze geweest is…

Een samenvatting, dan maar. Het begon al met het te zoete huisaperitief en het vijftal hapjes. Geen enkel bleef hangen, geen enkel schoot eruit, en meestal is dat al een veeg voorteken. Toegegeven, de kwarteleitjes straalden vakmanschap uit. Maar ons is het in de eerste plaats te doen om de smaak, en daar schoot het veel te vaak aan tekort. Bovendien is een stukje paling op een dikke, stevige snee brood niet echt meer een appetizer te noemen. Terwijl nergens enige zuurte (toch DE smaak bij uitstek om het hongergevoel aan te scherpen) te bespeuren viel.

Het vijfgangenmenu dan maar. Eerst een rondje rundstartaar met wat artisjok en paddenstoel. Na de laatste hap waren we de eerste alweer vergeten. Daarna kwam een vegetarisch gerechtje met als hoofdmoot gebakken sla, begeleid door wat yoghurt en overgoten met een sausje op basis van netels. Klonk goed en origineel, maar viel alweer door de mand. Zelfs de eerste de beste thuiskok weet dat je de nerven midden in de slabladen dient te verwijderen: ze zijn onaangenaam hard en smaakloos. Wel, hier kregen we die – letterlijk – tussen de kiezen. Een afknapper, is het woord dat me hier spontaan te binnen schiet…

We hadden voor het extra gerechtje rond Noordzeekrab gekozen. Alleen bleek deze haast onvindbaar in het geheel van venkel en tarbotjus. De krab bleek uiteindelijk geserveerd te zijn als een dun plakje dat onderaan het bord als een witte brei lag op te lossen in de jus. Weg knapperigheid, weg smaak. En dan moest het hoofdgerecht, pladijs met koolrabi, karnemelk en een saus op basis van koffie, nog komen. Het illustreerde des te meer het grote pijnpunt van elk gerecht dat we hier hebben zien passeren: smaak! Te weinig smaakcontrasten, te weinig extremen naast elkaar, alles kwam vrij flets en monotoon over.

Zelfs in de presentatie van de borden borrelde die monotonie naar boven. Zo blonk het vegetarisch gerecht uit in allerlei tinten… groen. Nergens een kleurrijk contrast met een bloemetje of een andere groente. Bovendien zagen we iets teveel dezelfde koolrabi- en ramenastoevoegingen terugkeren. En om het geheel compleet te maken, gaf ook de Dame des huizes geen enthousiaste en gemotiveerde indruk. Als je tegen je zin in je zaal rondloopt (zo kwam het toch over), blijf er dan uit weg!

Niets positiefs dan? Toch wel. Zo is de Chef erg aanwezig aan de tafels van zijn gasten, en dergelijke actes de présence zien we veel te weinig bij zijn concullega’s. De prijs is redelijk voor een tweesterrenrestaurant, maar dit had voor een groot deel te maken met het Dining With The Stars initiatief, waar wij op ingetekend hadden: 140 EUR voor een all-in (apero, 1 glas wijn per gerecht, water en koffie) vijfgangenmenu.

Alleen… de smaken halen geen twee, zelfs niet één enkel sterretje… Het moge duidelijk zijn: wij gaan Sint-Kruis schrappen van onze culinaire wegenkaart.

Wat anderen vinden van De Jonkman?
=================================

Le Gourmand Belge

ElizabethOnFood

WBP Stars

be-gusto

loftkitchen (Le Soir)

Belgian Taste Buds

Hedofoodia

Inspector Couteau

The Wandering Epicures

CenC Culinair

Mes & Vork (De Morgen)

Culinary Insights

Passione Gourmet

Starfood fairy

cyworld

Advertenties

La Trinité* (Sluis)

Ooit stond de Zeeuws-Vlaamse hoofdstad Sluis synoniem voor topgastronomie op wereldniveau. Tot Sergio Herman de deuren van zijn Oud-Sluis*** achter zich dichttrok, en verder ontbrokkelde in zijn spin-offs in Cadzand (Pure-C*) en Antwerpen (The Jane*). Maar toch bleef Sluis niet sterrenloos achter. Er is nog La Trinité* (Sluis) – François de Potter*!

Een paar jaar geleden verhuisden die naar een vernieuwd pand dat ooit als bankkantoor functioneerde langs zo’n typische strookje stilstaand water, waar deze stad een deel van haar charme vandaan haalt. Wat meteen opvalt bij het binnenkomen, is de zee van ruimte. Dit is een GROOT restaurant, met makkelijk plaats voor een tachtigtal gasten, zonder aan barruimte of (een even groot) terras te moeten inleveren. Het interieur heeft wellicht de ambitie om als loungy of trendy aangeduid te worden, maar ons leek het eerder onder de noemer “kitscherig” te vallen. Zo kregen we het aperitief en de drie bijhorende hapjes in de tuin aangeboden, waar twee vrij goedkoop ogende soorten parasols door elkaar opgesteld staan, en de stoelen en banken van metaal of brollerig aandoende kunststof waren. Maar goed, de amuses maakten veel goed, en de huisaperitief op basis van gin begon eveneens uitstekend (alhoewel die naar het einde toe letterlijk verwatert, naarmate de rijkelijk toegevoegde portie ijs begint af te smelten).

We gingen voor de 4-gangen lunch. Die opende met een frisse en zonnige variëteit van tomaten met heerlijke zomertruffel, begeleid door een warm pizzadeeggebakje met truffelboter. Een eenvoudig maar fantastisch smaakvol voorgerechtje, dat ons meteen deed denken aan het soort keuken dat we eerder aantroffen in het Eyckerhof* in Bornem en Ten Bogaerde* in Koksijde.

Dit werd gevolgd door een tussengerechtje rond gemarineerde plakjes zalm met avocado, vergezeld van een paar kroketjes van king krab en nog wat andere heerlijkheden. Voorwaar alweer een treffer! En dan moest het hoofdgerecht nog komen: gelakte eendenborst versterkt met enkele Oosterse smaaktoetsen (we zijn tenslotte in een stukje Nederland) en wat zomergroentjes. Mooi gerecht, niets op aan te merken!

Waar intussen helaas wel iets op aan te merken viel, was de manier waarop een van buiten teruggebracht glas rode wijn waar blijkbaar iets rondvliegends in terechtgekomen was, in de keuken behandeld werd: met een pincet werd het beestje eruit verwijderd, waarna het glas terug naar het terras gebracht werd… We hopen voor het keukenteam dat dit op uitdrukkelijke vraag van de klant op die manier mocht opgelost worden, alhoewel dit ons hoogst ongebruikelijk en zelfs wansmakelijk zou lijken. Tja, een half-open keuken heeft duidelijk ook zo zijn nadelen!

Maar goed, dit voorval kon onze culinaire pret alvast niet bederven. Een mooi dessert waarin een kleine replica van de Lippen van Thérèse in chocolade de aandacht opeiste, sloot de maaltijd uitstekend af. Wij komen hier zeker nog terug, zelfs al hoeft Sergio niet direct te vrezen dat een andere Sluizenaar zijn driesterrenstunt ooit gaat nadoen…

Wat anderen vinden van La Trinité?
===================================

Be-Gusto

CenC Culinair

Foodbashers.com