Auberge De Herborist* (Sint-Andries)

“It’s a family affair” zou wel eens het favoriete nummer kunnen zijn ten huize Hanbuckers: vader Arnold bemachtigde zijn eerste ster in Ter Heyde, deed dat later nog eens over in de Auberge De Herborist* – Alex Hanbuckers, samen met zoon Alex, en lapte het een laatste keer vóór zijn pensioen in de A’Qi. In laatstgenoemde werd intussen afscheid genomen van het sterrendom, en vervelde het etablissement in 2016 naar een laagdrempeliger Cantine Copine (naar de naam van de enige vrouwelijke sterrenchef die Vlaanderen rijk was en tot 2014 als vennoot van chef Arnold meedraaide).

Het restaurant ligt wat afgelegen in Vlaandrens Velden, zelfs al raast het verkeer vlakbij op de E-40 kust- of Brusselwaarts. In wat blijkbaar ooit een boerderij was, zijn nu de talrijke kamertjes omgetoverd tot een verdeelde eetruimte, met alle “restantjes” vandien: trapjes, haardruimtes, plafondbalken, lage gewelven,… Best gezellig, alhoewel een meer stijlvolle make-over wel eens deugd zou doen. Zo vonden wij de roestende, afgeleefde frigo als onderzetter voor een bloementuil niet echt van Michelin sterniveau. Maar we hadden al erger meegemaakt in de buurt…

De opener deed ons een beetje panikeren: een te zoete huiscocktail diende als begeleider voor een drietal fletse hapjes. Enkel de tomatengazpacho gaf wat zuur aan de opwarmende smaakpapillen, de overige twee exemplaren zijn we alweer vergeten. Maar dat kan even goed aan een ontluikende, milde vorm van Alzheimer liggen…

Gelukkig werd daarna de regel (“goede hapjes beloven prachtige gerechten, en vice-versa”) voor één keer overtreden. De bereiding van wilde zalm als binnenkomer, gevolgd door de “catch of the day” (vandaag dorade) en tenslotte de pasta van krab met tong waren stuk voor stuk puike gerechtjes waar niets op aan te merken viel. Bij elk onderdeel werden prima wijntjes geserveerd, alhoewel de bijhorende commentaar wel wat uitgebreider had gemogen (de afkomst en druivensoort lezen wij ook wel van het etiket af).

Topper van het menu was voor ons de wilde eend, die een rokerige toets meegekregen had op de Yakiniku, en aan tafel tot ontploffing gebracht werd met een fantastische saus op basis van cassis. Om werkelijk even stil van te worden. Voeg daarbij een stevige Spaanse rode, en je weet dat je hier nog terugkomt…

Afgesloten werd met een uitstekend dessertje rond abrikoos en witte chocolade, gevolgd door enkele fijne “mignardises” (zelfs al lieten we klassieke koffie/thee aan ons voorbij gaan – een attentie die je maar in weinig resto’s aangeboden krijgt). De daarop volgende rekening gleed feilloos van ons af (233€ voor 2 maal apero, een vijfgangenmenu met bijpassende, en spontaan bijgevulde wijntjes + water), onder het motto “Voor dergelijke kwaliteit speelt de prijs geen rol”.

Het moge duidelijk wezen: hier keren we nog terug! Herborist, jullie hebben er een paar nieuwe vaste klanten bij…

Wat anderen vinden van De Herborist?
==================================

The Bruges Vegan

Simon Says

Tables et Voyages

vaut le voyage

Starfood fairy

CenC Culinair

 

Advertenties