Le Belouga* (Perros-Guirec)

Le Bélouga is het restaurant dat hoort bij het 5* l’Agapa hotel-spa-complex op een (stevige) hoogte boven het strand van Trestraou in het Bretoense Perros-Guirec. Wij verbleven er een vijftal dagen in augustus 2013 in een half pension formule. En omdat deze formule door de chef vertaald werd in elke avond een voorgerecht/hoofdgerecht/dessert combinatie uit zijn kaart, waren die vijf dagen nét genoeg om de volledige kaart af te lopen. Waardoor we uiteraard in het ongewisse blijven over waarmee de chef op de proppen zou gekomen zijn op een zesde of zevende avond?

Wat je meteen overvalt als je plaats neemt aan tafel, is het prachtige zicht op de zee en het strand van Trestraou. Zeker bij valavond en bij helder weer leidt dit tot haast schilderachtige vergezichten op een ondergaande dieprode bol, en wordt het wat stil aan tafel, terwijl iedereen geniet van deze uitzonderlijke sfeer. Werkelijk adembenemend.

IMG_0190-1 IMG_0174

Dan de hapjes. Hier is zeker ruimte voor verbetering. Soms maakte de chef er zich van af met een sneetje hesp gerold over een stokje of een weliswaar schattig kleine bouché opgevuld met vol-au-vent, maar waar voor de rest weinig culinair talent voor nodig is. Of wat te denken van een paar bolletjes meloen op een prikker, met een stukje vlees ertussen? En een glaasje mierzoet meloensap schiet totaal zijn doel en ambitie als appetijt-opwekker voorbij. Kortom, aan de amuses dient nog flink gesleuteld te worden.

IMG_0175  IMG_0182

Maar dan kwamen de voorgerechten. Met al dat lekkers uit de nabije zee kan het ook moeilijk anders dan een festijn van schaaldieren en vis worden: cannelloni (eigenlijk eerder rolletjes van zwart-witte pastadraden) van langoustines in een jus van schaaldieren en fijne kruiden, een gebakken tonijnfilet à la Grenobloise in een suprême van appelsien en pompelmoes,… Alhoewel ook de pastei van gevogelte met foie gras er zeker mocht zijn.

IMG_0185 IMG_0184 IMG_0180

Helaas komt er na een voorgerecht ook een hoofdgerecht. Veel chefs laten het hier altijd wat afweten. In de Bélouga was het niet anders. Zolang het bij vis bleef, geen zorgen: de zeebaars in een garnituur van minestrone, de Saint-Pierre met artisjok, geconfijte tomaten en olijven, of de op de graat gebakken tarbot, ze smaakten perfect. Niet spectaculair ingebed in een bord vol smaken, maar toch blijk gevend van enig culinair talent. Iets minder vonden we het duifje, dat te droog en te monotoon geserveerd werd, of de steak met groene bonen en getruffeerde aardappelen (klinkt wel goed, maar de smaak was er niet naar).

IMG_0186 IMG_0181

Gelukkig is er daarna het dessert. En hier kwam de ware sterrenchef opnieuw tevoorschijn! Een lauw taartje met Guanaja chocolade, biet en braam, of de gekarameliseerde Kouign Amann (een Bretoense lekkernij), of de Noorse omelet met vanille-ijs en framboos geflambeerd met Grand Marnier, of de warme soufflé begeleid door rode vruchten en een gelei van olijfolie, de mélange van gebakken en rauwe appel met een appelsorbet en een crème van kaneel,… Het bleken stuk voor stuk smaakbommen en een lust voor het oog.

IMG_0188 IMG_0178

Ja, het heeft wel iets, zo’n sterrenrestaurant bij je hotel. En als je elke avond een nieuw stukje van de menukaart voorgeschoteld krijgt, dan kun je je geen betere manier voorstellen om een totaalbeeld te bekomen van het (al of niet) kunnen van de chef. En vergeten we niet de voorbeeldige service en de uitstekende (alhoewel vrij prijzige) wijnkaart. Kortom, in de Bélouga zit het goed. Te laat botsten we langs één van onze wandelingen en uitstapjes in de buurt op nog twee andere sterrenzaken: La Clarté* en La Ville Blanche*. Helaas te laat om gastronomisch te verkennen, maar er komt zeker nog een volgende keer…

UPDATE

In de Michelin 2015 speelt de Bélouga haar ster kwijt. Wij ontkennen echter ten stelligste alle betrokkenheid…

==============================

Wat anderen vinden van Le Bélouga?

Ça sent beau dans la cuisine

Veggiebulle

Engagée

Advertenties

Albert 1er** (Chamonix)

Het lijkt een vaste regel te worden: als je te maken krijgt met een restaurant dat (1) in het buitenland ligt, (2) twee Michelinsterren telt en (3) een prachtig uitzicht biedt, dan wordt het gegarandeerd een tegenvaller. We hadden het eerder al eens voor in Italië. Het werd nu hetzelfde liedje vlakbij de hoogste toppen van de Franse Alpen…

De Hameau Albert 1er wordt gevormd door een viertal gebouwen verspreid over een gezellige tuin: het vijfsterrenhotel dat ook het sterrenrestaurant Albert 1er bevat, La Ferme dat de suites van het hotel herbergt rond een binnen/buitenzwembad, een wellness spa en het Maison Carrier streekrestaurant, en een paar aparte chalets voor grotere gezinnen. Maar je wordt bij aankomst vooral bevangen door het grandioze uitzicht op het Massief van de Mont-Blanc, met zijn enorme sneeuwpartijen, indrukwekkende spitsen en talrijke gletsjers.

Hotel-restaurant Albert 1er in Chamonix, met het Massief van de Mont-Blanc in de achtergrond.

Hotel-restaurant Albert 1er in Chamonix, met het Massief van de Mont-Blanc in de achtergrond.

Helaas blijft niets van dit uitzicht over eens je het restaurant binnenstapt. Dit is vreemd genoeg aan de totaal tegenovergestelde kant van het hotelgebouw gevestigd. Meer dan wat inspiratieloos tuinzicht blijft er dus niet over van dit nochtans fantastische en zo maar vlakbij beschikbare natuurspektakel.

We waren van plan om de Albert 1er als vast restaurant te gebruiken gedurende onze volle week verblijf in Chamonix, maar uiteindelijk hebben we het “maar” drie avonden uitgehouden. Ten eerste kwamen telkens opnieuw min of meer dezelfde hapjes opdagen, die bovendien flets en inspiratieloos smaakten: steevast een schuimpje en twee koekjes die smaak en karakter misten. Het was vergeefs zoeken naar enige appetijt opwekkende zurigheid of een verrassend culinair experiment dat een beetje tweesterren etablissement toch zou moeten kunnen opbrengen.

IMG_0146

Soms kwam de gastronomische topklasse van vijfde generatiechef Pierre Maillet boven water drijven, als we openers als de zalmtartaar of het op 62°C gegaard eitje omringd met foie gras en een truffelcoulis voorgeschoteld kregen. Heerlijk, maar helaas uitzonderingen…

7-07-2013 12-18-39 IMG_0148

De plat principal bleek meestal een inspiratieloos allegaartje te zijn, waarbij je tevergeefs zocht naar enig contrast in smaken of ingrediënten, zoals bleek uit deze Féra du Leman (een houting die alleen in het Meer van Genève voor komt) – een visje dat volgens ons een nochtans ongekend smaakpotentieel biedt – begeleid door een treurig ogende, in honing gemarineerde wortel en een paar streepjes volstrekte smaakloosheid, of nog dit eenzaam stukje varkensvlees met amper enige begeleiding, laat staan wat smaakexplosies…

IMG_0149 IMG_0150

Voeg daarbij het paar dessertkarren, dat bij hun eerste passage bepaald indruk maakt door de veelzijdigheid en uitgebreide keuze, maar die in de volgende avonden steevast terugkwam zonder nieuwigheden, en zelfs met enkele exemplaren van bordjes die blijkbaar de avond voordien ongekozen naar de koelkast terug verwezen waren, en nu opnieuw hun opgang maakten met duidelijk visuele sporen verleptheid.

Een pluim gaat desalniettemin naar sommelier Christian Martray, die het liet blijken alsof hij de eigenaars van de wijngaarden achter de wijnen op zijn kaart persoonlijk kende (en misschien IS het nog zo ook), of toch in ieder geval hun filosofie, de historiek van hun oenologische activiteiten, de auteur en het waarom van de afbeelding op de fles, enz… Bovendien liet hij ons kennismaken met enkele prachtige lokale parels uit de Savoye in de categorie 60 à 70 EUR (overigens de onderklasse van de erg prijzige Albert 1er).

Maar los daarvan is er duidelijk beter en lekkerder te vinden in en rond Chamonix, en tegelijk ook nog stukken goedkoper! Probeer bijvoorbeeld eens l’Atmosphère, een Bib Gourmand op de Place Balmat in het hartje van de stad, waarbij de immer kolkende bergrivier Arve die Chamonix doormidden klieft, bijna letterlijk onder je tafel door stroomt, terwijl je geniet van een smaakvolle brasseriekeuken en een onberispelijke bediening.

================================

Wat anderen vinden van de Albert 1er?

chamonet.com

chow

L’Arnsbourg*** (Baerenthal)

Het is onwaarschijnlijk hoe gastronomische pareltjes soms wegkruipen “in the middle of nowhere”! L’Arnsbourg in het noorden van de Franse Alsace is daar een typische illustratie van. Lang nadat je het laatste dorpje (dat bovendien al van het onooglijke type was) gepasseerd bent, en langs een smal wegje (ayay, als er maar geen tegenliggers komen!) door de bossen en heuvels verder rijdt, in de stellige overtuiging dat die weg plotseling gaat doodlopen in een ondoordringbaar doolhof van bomen, bots je op het rijk van topchef Jean-Georges Klein: aan de rechterkant het roze gebouw van driesterrenrestaurant L’Arnsbourg, en op de heuvelhelling aan de linkerkant het vijfsterrenhotel Hôtel K, netjes weggestopt tussen het groen.

Beide zijn meer dan de moeite waard! Het hotel is een rustgevende oase van luxe en design, met een opvallende B&O installatie in de lounge, een sauna op de kamer en een ruim terras met een adembenemend zicht op een fijn stukje Elzas. Je krijgt na inchecken al onmiddellijk de kans om met een aangeboden glaasje champagne te genieten van al dat moois. Bovendien hadden wij het geluk daar een (in die streek nogal schaars) lentezonnetje en een fijne 22°C bij te krijgen. Kortom, het kon al amper meer stuk. En dan moest het fijnste nog beginnen…

In het restaurant kregen we een tafeltje aan het venster met – alweer – een prachtig zicht op de omringende heuvels en weiden, vlak boven een sprankelend bergriviertje, waar je de forellen zo zag in dartelen en springen. De zon was net begonnen aan haar ondergang, waardoor haar stralen doorheen de bomen een extra lichtballet in gang trokken. Intussen waren de amuses al aan het komen, en stelden we meteen vast dat het goed zou komen. Lichtzure toetsen met hier en daar een smaakvoltreffer (een sorbet van tequila!), en telkens zorg voor structuur en beet. In het totaal zijn er zo wel zeven de revue gepasseerd, afgerond met een altijd sublieme oester in een speciaal sopje, vooraleer het eerste voorgerecht van het Menu Saveur zich aandiende: gemarineerde lisette (een klein, jong makreeltje), gegaard in citrussap en vergezeld van een (ik geef toe, iets te talrijke) verzameling groentjes, zalfjes, moleculaire constructies,… Eerlijk: met een dergelijk visje is beter mogelijk. Ons enthousiasme liep iets terug. Het werd dus bang afwachten naar het volgende gerecht, gebakken kabeljauwrug met pompelmoes en picholine olijfjes in een vinaigrette van vlierbloem (fleur de sureau). Maar geen nood, hoor: hier kwam de mokerhamer. Het werd enkele minuten stil aan tafel, en met spijt in het hart slikten we het laatste hapje door. Dit was topklasse! En dan moest de derde starter nog komen: een ijskoude crème van foie gras, afgetopt met rood sausje van hibiscus en een sorbet van groene appel. Heerlijk!

Maar we hadden vooral uitgekeken naar het hoofdgerecht: een net nog rood gebakken duivenborstje met een geconfijte Aloë Vera, een sausje op basis van de gereduceerde kookjus en enkele varianten van rode biet (die rode biet vormde zowat een fijne “fil rouge” doorheen het menu). Daarbij een kopje hemelse puree en alvast een extra portie saus (wat uiteraard méér dan nodig was), en we waren definitief platgewalst. Chef Klein is een meester-tovenaar in de culinaire hemel! En het was nog niet afgelopen: net als de onaangekondigde oester in het begin van de avond, kregen we nog een verrassing vóór de desserts, een cappuccino van aardappel en truffel, een signatuurgerecht van de Chef. Een fantastisch zachte en romige afdronk, met de truffelschilfertjes die hun typische smaak daar doorheen lieten komen. Top, zoals ook het dessertbord, dat aan de ene kant een paar variaties op basis van pompelmoes presenteerde, en aan de andere kant creaties uitgaande van exotische vruchten. En het weinige wachten op de rekening werd opgevrolijkt met allerlei krokante zoetigheden, die we wijselijk geen schijn van kans gaven.

Het moge duidelijk zijn: dit is een keuken die zijn drie sterren meer dan waard is. Niet al teveel stuntwerk à la Librije*** of Oud Sluis***, geen roekeloos geëxperimenteer met lage gaartemperaturen of gistingen allerhande à la Noma** of In De Wulf*, maar een degelijke topkeuken met alle respect voor de klassiekers. Enige schaduwkantje was het ontbreken van een aangepaste wijnformule en de méér dan stevige flesprijzen op de daardoor onvermijdelijk geworden wijnkaart – vlotjes van 100 tot … euro, met slechts enkele uitzonderingen van 60 of 80 euro. Gelukkig vonden we in die laatste categorie nog een (overigens uitstekende) witte Vacqueyras en een kleine, dieprode Châteauneuf-du-Pâpe voor bij het duifje.

Maar los daarvan, “we’ll be back”!

UPDATE
=======

In de 2015 gids van Michelin heeft l’Arnsbourg in één klap alle drie zijn sterren dienen in te leveren! Een en ander heeft te maken met de wissel aan het fornuis: Philippe Labbé (ex-L’Abeille in Parijs) nam de chefstatus over van Jean-Georges Klein, die het in december 2014 voor bekeken hield. Met een diepe sterrenval tot gevolg, blijkbaar…

UPDATE 2
========

In de 2017 gids werd één van de verloren sterren opnieuw gerecupereerd!

===============================

Wat anderen vinden van L’Arnsbourg?

ElizabethOnFood

wbpstars.com

Le blog de Gilles Pudlowski

Luxeat

the persistent palate

assiettes gourmandes

sternefresser.de

QLI

purefood

lizziee @ eGullet Forums

Andy Hayler’s restaurant guide